Чисони байнам ба дасти ғайридомони висолаш ро

چه سان بینم به دست غیردامان وصالش را

Прирўиӣ ки прўрдм ба хӯни дили ниҳолаш ро

پریرویی که پروردم به خون دل نهالش را

Ба ҷои ашки ҳасрати хӯни дил май борад аз чашмам

به جای اشک حسرت خون دل می‌بارد از چشمم

Змжгон то ба чанг оварда домони хаёлаш ро

ز مژگان تا به چنگ آورده دامان خیالش را

Ба чашм кам мубини афтодагони ишқро ҳаргиз

به چشمِ کم مبین افتادگان عشق را هرگز

Ки аз чархи барин бартар буд ҷо , поймолаш ро

که از چرخ برین برتر بود جا، پایمالش را

Аз ин паймона , чун паймонаи дил , буи дард ояд

از این پیمانه، چون پیمانهٔ دل، بوی درد آید

Ки оварад аз мазори ошиқони хоки суфолашро ?

که آورد از مزار عاشقان خاک سفالش را؟

Чу умри рафтаи дигар бар сарат ҳаргиз наме ояд

چو عمر رفته دیگر بر سرت هرگز نمی‌آید

Магар дар хоби бинии баъд аз ин ҷӯёи хаёлаш ро

مگر در خواب بینی بعد از این جویا خیالش را