Он нур ки ҳар зарраи азу дар лмъон аст

آن نور که هر ذره ازو در لمعان است

Дар пардаи пайдое ӯ гашта ниҳон аст

در پردهٔ پیدایی او گشته نهان است

Дар дидаи болиғи назарони партави хуршед

در دیدهٔ بالغ نظران پرتو خورشید

Бар хоки раҳи афтодаи он сарв равон аст

بر خاک ره افتادهٔ آن سرو روان است

То тарки нигоҳи ту дигар қасд ки дорад

تا ترک نگاه تو دگر قصد که دارد

Дастии зддаҳ бар тиркши он мижгон аст

دستی زدده بر تیرکش آن مژگان است

Фарёд ки давр аз май чун хӯни кабӯтар

فریاد که دور از می چون خون کبوتر

Хӯни дилӣ аз дидаи маро дар сайлон аст

خون دلی از دیده مرا در سیلان است

Ҳар субҳ дар андешаи он гулшани рухсор

هر صبح در اندیشهٔ آن گلشن رخسار

Бо накҳати гули ранги рухам дар тайрон аст

با نکهت گل رنگ رخم در طیران است

Пӯшидани азуи чашм маҳоласт ки пайваст

پوشیدن ازو چشم محال است که پیوست

Дар хоби марои пеши назар дар ҷавлон аст

در خواب مرا پیش نظر در جولان است

Аз чашми ту растан натавон зонка нигоҳаш

از چشم تو رستن نتوان زانکه نگاهش

Азӣаст ки сарпанҷа ӯ аз мижгон аст

ازی است که سرپنجهٔ او از مژگان است

Аз хӯбии рухсори ту ҷӯё чаҳ барояд

از خوبی رخسار تو جویا چه برآید

Чизе ки аёнаст чаҳ ҳоҷат ба баён аст

چیزی که عیانست چه حاجت به بیان است