Шӯр омад омад сад муддао гардад баланд

شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند

Дар дили шаб чун злби ном худо гардад баланд

در دل شب چون زلب نام خدا گردد بلند

Қамарии мастии сети пиндорӣ ба парвози омада

قمری مستی ست پنداری به پرواز آمده

Чун кафи хокистари мо бар ҳаво гардад баланд

چون کف خاکستر ما بر هوا گردد بلند

Сафҳа тасвир созад пардаҳои гӯш ро

صفحهٔ تصویر سازد پرده های گوش را

Чун ба ёди оризии фарёд мо гардад баланд

چون به یاد عارضی فریاد ما گردد بلند

Бе ту сарви оҳ аз болои заъфи пайкарам

بی تو سرو آه از بالای ضعف پیکرم

Ҳамчуи қади кӯдакон дар солҳо гардад баланд

همچو قد کودکان در سالها گردد بلند

Сарв ӯ чун ҷилва пироиӣ кунад дар саҳни боғ

سرو او چون جلوه پیرایی کند در صحن باغ

Нахлро аз ҳар варақи даст дуо гардад баланд

نخل را از هر ورق دست دعا گردد بلند

Бар моли кори худ ғайр аз каф афсӯс нест

بر مآل کار خود غیر از کف افسوس نیست

Ҳар куҷо бар оҷизии даст ҷафо гардад баланд

هر کجا بر عاجزی دست جفا گردد بلند

Ин ба таври он ғазали ҷӯё ки хон фармӯда анд

این به طور آن غزل جویا که خان فرموده اند

Гар зпои афтодае даст дуо гардад баланд

گر زپای افتاده ای دست دعا گردد بلند