Меҳрро он ҳасани саркаши гарм битобӣ кунад

مهر را آن حسن سرکش گرم بیتابی کند

Хӯн ба дили ёқӯтро он лаъл уннобӣ кунад

خون به دل یاقوت را آن لعل عنابی کند

Он қадр бар хеш май печам ба ёди турра Эй

آنقدر بر خویش می پیچم به یاد طره ای

Каз дилам то дидаи сад ҷои ашк гирдобӣ кунад

کز دلم تا دیده صد جا اشک گردابی کند

То бигирад иртифоъи кавкаби ҳасани туро

تا بگیرد ارتفاع کوکب حسن ترا

Меҳри пери чархро дар каф стрлобӣ кунад

مهر پیر چرخ را در کف سطرلابی کند

Чашм он дорам зи дард ӯ ки монанди ҳубоб

چشم آن دارم ز درد او که مانند حباب

Хонаи танро зҷўши гиря сайлобӣ кунад

خانهٔ تن را زجوش گریه سیلابی کند

Бе ту шабҳо пой то сари маҳшар парвона ам

بی تو شبها پای تا سر محشر پروانه ام

Дар танам ҳар қатраи хӯни бскаҳ бетобӣ кунад

در تنم هر قطرهٔ خون بسکه بی تابی کند

То нафас дорем ҷӯё хоксорӣ ме кунем

تا نفس داریم جویا خاکساری می کنیم

Ғайри гӯи як чанд хонӣ балки наввобӣ кунад

غیر گو یک چند خانی بلکه نوابی کند