Дил аз азал чу ғунчаи гиребони дарида буд

دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود

Бо чоки перҳани гули субҳами дамида буд

با چاک پیرهن گل صبحم دمیده بود

намеояд аз тпиднши овози пой ӯ

می آید از طپیدنش آواز پای او

Дар мавҷи изтироб дилам орамида буд

در موج اضطراب دلم آرمیده بود

Бар пои нахли қомати ваҳшати хубон нисор кард

بر پای نخل قامت وحشت خوبان نثار کرد

Гулҳои лухти дил ки ба домони дида буд

گلهای لخت دل که به دامان دیده بود

То интиҳои водии ваҳшат расида аст

تا انتهای وادی وحشت رسیده است

Чашмат ки аз сиёҳии мижгони рамида буд

چشمت که از سیاهی مژگان رمیده بود

Давр аз ғубори кӯии ту ҷӯёи зи ҷӯши дард

دور از غبار کوی تو جویا ز جوش درد

Чун барги гул ба хӯни дили тпидаҳ буд

چون برگ گل به خون دل طپیده بود