Ончӣ бо дили чашми он тарк ситамгар ме кунад

آنچه با دل چشم آن ترک ستمگر می کند

Номслмонм агар кофар ба кофар ме кунад

نامسلمانم اگر کافر به کافر می کند

Бо ҳавои нафас кӣ ороми дил ҳосил шавад

با هوای نفس کی آرام دل حاصل شود

Изтироби баҳрро сарсар фузунтар ме кунад

اضطراب بحر را صرصر فزونتر می کند

Гаштаам ҳам базм бе бокӣ ки аз шухии мудом

گشته ام هم بزم بی باکی که از شوخی مدام

Ошиқонро хӯн ба дил чун мебсоғр ме кунад

عاشقان را خون به دل چون می بساغر می کند

Дар камӣни сайди матлаб то ба кӣ хоҳад нишаст

در کمین صید مطلب تا به کی خواهد نشست

Доми азин роҳаст доими хок бар сар ме кунад

دام ازین راه است دایم خاک بر سر می کند

Ин ҷавоби он ғазали ҷӯё ки бениш гуфта аст

این جواب آن غزل جویا که بینش گفته است

Номаамро пора чун бол кабӯтар ме кунад

نامه ام را پاره چون بال کبوتر می کند