Фикри ҷамъияти марои хотир парешон ме кунад

فکر جمعیت مرا خاطر پریشان می کند

Бе сарви сомони аҳволам ба сомон ме кунад

بی سرو سامان احوالم به سامان می کند

Аз хаданги он камони абрӯи саропои маро

از خدنگ آن کمان ابرو سراپای مرا

Лолаи пайконеи захмам гулистон ме кунад

لالهٔ پیکانی زخمم گلستان می کند

То туоне бар ҳасири куҳнае ороми гир

تا توانی بر حصیر کهنه ای آرام گیر

Нафасро дар худ кашии шери ин Нитсаатон ме кунад

نفس را در خود کشی شیر این نیستان می کند

Гӯи сари худгири хоби роҳати имшаб аз барам

گو سر خودگیر خواب راحت امشب از برم

Дидаамро ҳасани пуршурӣ намакдон ме кунад

دیده ام را حسن پرشوری نمکدان می کند

Зулаи банд файз гардад дигаргар зи боғи оризаш

زله بند فیض گردد دگر گر ز باغ عارضش

Ҳар саҳари хуршеди оламро гулистон ме кунад

هر سحر خورشید عالم را گلستان می کند

Ҳеҷ сайдии ҳаргиз аз қиқоҷ андозӣ надид

هیچ صیدی هرگز از قیقاج اندازی ندید

Ончии ҷӯё бо дили он баргашта мижгон ме кунад

آنچه جویا با دل آن برگشته مژگان می کند