Дар шаби ҳиҷрон ки ёдати тоқат аз ман май барад

در شب هجران که یادت طاقت از من می برد

Ашк пиғам гиребонро бдомн май барад

اشک پیغ ام گریبان را بدامن می برد

Қисмат ҳар кас бақадр рутба ӯ ме расад

قسمت هر کس بقدر رتبهٔ او می رسد

Кӯҳи файзи навбаҳоронро ба доман май барад

کوه فیض نوبهاران را به دامن می برد

Тарки ман сурхонаи нозаши баланд афтода аст

ترک من سرخانهٔ نازش بلند افتاده است

Панҷаи хуршед зон мижгони пурфан май барад

پنجهٔ خورشید زان مژگان پرفن می برد

Зинатӣ чун айб пӯшӣ нест аҳл дид ро

زینتی چون عیب پوشی نیست اهل دید را

Серума аз торикии шаби чашми равзан май барад

سرمه از تاریکی شب چشم روزن می برد

Сина гулзораст то боқӣаст дарди ишқи ёр

سینه گلزار است تا باقی است درد عشق یار

Каз гудози дили чароғи доғи равған май барад

کز گداز دل چراغ داغ روغن می برد

Дар хумор аз оризаш то ранг дар парвоз шуд

در خمار از عارضش تا رنگ در پرواز شد

Боди наврӯзии паии сомони гулшан май барад

باد نوروزی پی سامان گلشن می برد

Нест ҷӯёи ғайри азлати санҷи кунҷи нестӣ

نیست جویا غیر عزلت سنج کنج نیستی

Гар касе рахти саломатро ба момн май барад

گر کسی رخت سلامت را به مامن می برد