Оҳ то бархест аз дили ашк ғалтон ме шавад

آه تا برخاست از دل اشک غلتان می‌شود

Чун ҳаво гирад бухор аз баҳр борон ме шавад

چون هوا گیرد بخار از بحر باران می‌شود

Шуд риёзати қӯти рӯҳи мо ки шамъи базм ро

شد ریاضت قوت روح ما که شمع بزم را

Ҳар қадар май коҳад аз тани рӯзӣ ҷон ме шавад

هر قدر می‌کاهد از تن روزی جان می‌شود

Чун тулӯъи субҳ каз файзи ҷаҳон равшан ме шавад

چون طلوع صبح کز فیض جهان روشن می‌شود

Гар ту лабхандӣ кунӣ олам гулистон ме шавад

گر تو لبخندی کنی عالم گلستان می‌شود

эй дил аз кучак наҳодиҳои хасм эмин мабош

ای دل از کوچک‌نهادی‌های خصم ایمن مباش

Як шарар оташ фурӯз сад Нитсаатон ме шавад

یک شرر آتش‌فروز صد نیستان می‌شود

Соғари гулро чу боди субҳ дар гирд оварад

ساغر گل را چو باد صبح در گرد آورد

Гулистони ъшртгаҳи паймона навашон ме шавад

گلستان عشرتگه پیمانه‌نوشان می‌شود

Равшани ин маънӣ буд аз моҳ ҳамчун офтоб

روشن این معنی بود از ماه همچون آفتاب

Ҳарки шуд аз худ тиҳии лабрез ҷонон ме шавад

هرکه شد از خود تهی لبریز جانان می‌شود

Дод дили худро бсили ашк ва аз мижгон бирехт

داد دل خود را بسیل اشک و از مژگان بریخت

Восили Аммон чу гардад қатра Аммон ме шавад

واصل عمان چو گردد قطره عمان می‌شود

Ин ба таври он ғазали ҷӯё ки собиқ гуфта аст

این به طور آن غزل جویا که سابق گفته است

« ҷои дандони сахт чун гардид дандон мешавад »

«جای دندان سخت چون گردید دندان می‌شود»