Хӯни дилам чу аз сари мижгон фурӯ чакид

خون دلم چو از سر مژگان فرو چکید

Софи нишот аз он лаби хандон фурӯ чакид

صاف نشاط از آن لب خندان فرو چکید

Обӣ ки хӯрда буд дил аз дидан ту дӯш

آبی که خورده بود دل از دیدن تو دوش

Имрӯзи ашки гашту зи мижгон фурӯ чакид

امروز اشک گشت و ز مژگان فرو چکید

Дар гулшанӣ ки сарви ту ранги хироми рехт

در گلشنی که سرو تو رنگ خرام ریخت

Хуноби нола аз лаби мижгони Фрўчкид

خوناب ناله از لب مژگان فروچکید

намехӯрдӣу зулоли таровати зъорзт

می خوردی و زلال طراوت زعارضت

Чун ашки аҳли дард ба домони Фрўчкид

چون اشک اهل درد به دامان فروچکید

Бар тан гирист бе ту зи баси мӯи бмўи маро

بر تن گریست بی تو ز بس مو بمو مرا

Чун шамъи ашки ман згрибони Фрўчкид

چون شمع اشک من زگریبان فروچکید

Номи хдочўи софи сабӯҳӣ ба лаби ниҳод

نام خداچو صاف صبوحی به لب نهاد

Тӯфони ранг зон рухи рахшон фурӯ чакид

طوفان رنگ زان رخ رخشان فرو چکید

Аз оҳи дардноки ман имрӯзи чарх ро

از آه دردناک من امروز چرخ را

Хӯни шафақи згўшаҳи домони Фрўчкид

خون شفق زگوشهٔ دامان فروچکید

Ҷӯё ба коми талхӣ ҳиҷрон чашида ам

جویا به کام تلخی هجران چشیده ام

Оби набот зон лаби хандони Фрўчкид

آب نبات زان لب خندان فروچکید