Шаб ки ёди чашми масташ аз ғамами афзӯда буд

شب که یاد چشم مستش از غمم افزوده بود

Осмони пурдӯду оҳам чун суфоли дӯда буд

آسمان پردود و آهم چون سفال دوده بود

Пушт бар девори оҳани доштам аз файзи сабр

پشت بر دیوار آهن داشتم از فیض صبر

Ҳамчуи ҷавҳар то дилам дар печу тоби осӯда буд

همچو جوهر تا دلم در پیچ و تاب آسوده بود

Дар ниқоби шарм аз баси ҳасани мастурии ниҳон

در نقاب شرم از بس حسن مستوری نهان

Чеҳраи тасвир ӯ ҳам аз ҳаё нагушӯда буд

چهرهٔ تصویر او هم از حیا نگشوده بود

Олимиро гарчи шаб бар хок беҳӯшӣ фиканд

عالمی را گرچه شب بر خاک بیهوشی فکند

Ҳамчунон паймонаи чашми ту нопимўдаҳ буд

همچنان پیمانهٔ چشم تو ناپیموده بود

Гардишӣ дар хоб мастӣ дошт имшаби чашми ёр

گردشی در خواب مستی داشت امشب چشم یار

Чун саҳар шуд дидам алмоси нигаҳро суда буд

چون سحر شد دیدم الماس نگه را سوده بود

Нози чашмаш зон нигоҳи масту мижгони хаданг

ناز چشمش زان نگاه مست و مژگان خدنگ

Ҳушам аз сари нақди ҷони ҷӯёи зи тани брбўдаҳ буд

هوشم از سر نقد جان جویا ز تن بربوده بود