Ҳар саҳар каз равзани он рашки парӣ сар ме кашад

هر سحر کز روزن آن رشک پری سر می کشد

Офтоб аз субҳи сар дар зер чодар ме кашад

آفتاب از صبح سر در زیر چادر می کشد

Куфру дайнро имтиёзӣ нест дар бозори ишқ

کفر و دین را امتیازی نیست در بازار عشق

Ин тарозуи хокро бо зар баробар ме кашад

این ترازو خاک را با زر برابر می کشد

Дар паии арзи ҳунар ҳаргиз набошад аҳли дил

در پی عرض هنر هرگز نباشد اهل دل

Ҳамчуи теғи ойӣна кӣ миннат зҷўҳр ме кашад

همچو تیغ آیینه کی منت زجوهر می کشد

намекашад аз рашки он рухсору абрӯи меҳру моҳ

می کشد از رشک آن رخسار و ابرو مهر و ماه

Ончӣ зон донадон ва зон лаби шер ва шукр ме кашад

آنچه زان داندان و زان لب شیر و شکر می کشد

Бо қаландари машрабон эй мӯҳтасиб душман мабош

با قلندر مشربان ای محتسب دشمن مباش

Оҳ азон ҳўиӣ ки шабҳо аз дилӣ сар ме кашад

آه ازان هویی که شبها از دلی سر می کشد

Чашми доғи дил ба завқ диданат монанди шамъ

چشم داغ دل به ذوق دیدنت مانند شمع

Аз шикофи сина ҳар дами гарданӣ бар ме кашад

از شکاف سینه هر دم گردنی بر می کشد

Чун тавонам оҳро болу пар парвона дод

چون توانم آه را بال و پر پروانه داد

Гар кашами ҷӯёи нафаси он шӯх ханҷар ме кашад

گر کشم جویا نفس آن شوخ خنجر می کشد