Хомаам гоҳе ба ӯгар номае иншо кунад

خامه ام گاهی به او گر نامه ای انشا کند

Чун забони кӯдакон дар солҳояши вокнд

چون زبان کودکان در سالهایش واکند

Чун саҳари нури саодат аз ҷабинаш ломъ аст

چون سحر نور سعادت از جبینش لامع است

Ҳар ки шабро рӯз дар андеша фардо кунад

هر که شب را روز در اندیشهٔ فردا کند

Муждаи ёрон каз вуфӯри нози имшаб давр нест

مژده یاران کز وفور ناز امشب دور نیست

Чашмаши истиғно агар дар кор истиғно кунад

چشمش استغنا اگر در کار استغنا کند

Май дард аз тираи рӯзии пардаи номӯси ишқ

می درد از تیره روزی پردهٔ ناموس عشق

Шуъла дар шаби хештанро бештар расво кунад

شعله در شب خویشتن را بیشتر رسوا کند

Пеши ман номи худои раънотар аз шох гулӣ аст

پیش من نام خدا رعناتر از شاخ گلی است

Дасти хунрезӣ чун баҳри куштанам боло кунад

دست خونریزی چون بهر کشتنم بالا کند

Ончунон каз шуълаи чашми шамъи маҳфил май пурд

آنچنان کز شعله چشم شمع محفل می پرد

Музтариби дилҳои моро ишқ бепарво кунад

مضطرب دل‌های ما را عشق بی پروا کند