Шӯр хандидани гул чун ба сар ҷӯш ояд

شور خندیدن گل چون به سر جوش آید

Ёдам аз қаҳқаҳаи он бут менӯш ояд

یادم از قهقههٔ آن بت می نوش آید

Ғофил аз нолаи ҳайрати здгонии ҳайҳот

غافل از نالهٔ حیرت زدگانی هیهات

Чаҳ фиғонҳо ки ба гӯш аз лаб хомӯш ояд

چه فغانها که به گوش از لب خاموش آید

Ғам дарвеш нишонед ба хокам чу хаданг

غم درویش نشانید به خاکم چو خدنگ

Чун камони онкӣ ба сад зӯр дар оғӯш ояд

چون کمان آنکه به صد زور در آغوش آید