Ба лақои ту ҳар он дида ки равшан бошад

به لقای تو هر آن دیده که روشن باشد

Ҳамаи ҷо дар назараши водӣ эмин бошад

همه جا در نظرش وادی ایمن باشد

Дил ба алтофи ситами пеша тасаллӣ нашавад

دل به الطاف ستم پیشه تسلی نشود

Набарди тишнагии обӣ ки дар оҳан бошад

نبرد تشنگی آبی که در آهن باشد

Гирди зулмати зи бас аз сарсар оҳам пошед

گرد ظلمت ز بس از صرصر آهم پاشید

Лоларо , доғи чароғи таҳ доман бошад

لاله را ، داغِ چراغِ تهِ دامن باشد

Чарб нармӣ мабар аз ҳад , дил афрӯхта ам

چرب نرمی مبر از حد، دل افروخته ام

На чароғӣаст ки муҳтоҷ ба равған бошад

نه چراغی است که محتاج به روغن باشد

Анҷум аз шухии чашми ту парешон ҳоланд

انجم از شوخی چشم تو پریشان حالند

Моҳ дар пеши рахти сӯхта хирман бошад

ماه در پیش رخت سوخته خرمن باشد

Ҳар киро заврақи тоқат , шудаи тӯфонии ишқ

هر که را زُورقِ طاقت ، شده طوفانیِ عشق

Гар ҳамаи ком наҳангаст , ба мأмн бошад

گر همه کام نهنگ است ، به مأمن باشد

Дар чароғӣ ки буд зинда ба ирфон , ҷӯё

در چراغی که بود زنده به عرفان، جویا

Аз гудози дили афрӯхта равған бошад

از گداز دل افروخته روغن باشد