Гул ба он рӯй накӯ ме монад

گل به آن روی نکو می ماند

Мл ба лаъли лаб ӯ ме монад

مل به لعل لب او می ماند

Моҳ агар моҳи шаб чордаҳ аст

ماه اگر ماه شب چارده است

Бе каму кост ба ӯ ме монад

بی کم و کاست به او می ماند

Ситаму ҷавр бмн ме гузарад

ستم و جور بمن می گذرد

Ба ту эй арбада ҷӯ ме монад

به تو ای عربده جو می ماند

Бодатар таййиб димоғам накунад

باده تر طیب دماغم نکند

Сари хушкам бкдў ме монад

سر خشکم بکدو می ماند

Соғар май чу лаболаб бошад

ساغر می چو لبالب باشد

Ба ту эй оина рӯ ме монад

به تو ای آینه رو می ماند

Ҷавҳари теғи ситам дар кафи чарх

جوهر تیغ ستم در کف چرخ

Кӣ ба он печиш мӯ ме монад

کی به آن پیچش مو می ماند

Рафтам аз сайри гулу ғунчаи зи даст

رفتم از سیر گل و غنچه ز دست

Ин баҷоами он ба сабу ме монад

این بجام آن به سبو می ماند

Мижа бар даври ду чашмами ҷӯё

مژه بر دور دو چشمم جویا

Ба канори лаб ҷӯ ме монад

به کنار لب جو می ماند