То чанд равад дили паии корӣ ки надорад

تا چند رود دل پی کاری که ندارد

То кӣ буд овораи ёрӣ ки надорад

تا کی بود آوارهٔ یاری که ندارد

Лаъли лаб ӯ сӯхти чисони хирмани ҷон ро

لعل لب او سوخت چسان خرمن جان را

Чун оташи ёқӯти шарорӣ ки надорад

چون آتش یاقوت شراری که ندارد

Дарёии ғами ишқи мураббии гуҳарами рост

دریای غم عشق مربی گهرم راست

Парвардаи диламро ба канорӣ ки надорад

پرورده دلم را به کناری که ندارد

Чун бори дили аҳли ҳасад гашт надонам

چون بار دل اهل حسد گشت ندانم

Дил дар ҳарами васли ту борӣ ки надорад

دل در حرم وصل تو باری که ندارد

Ҷӯё чаҳ кудурат ба дилаш аз ту нишинад

جویا چه کدورت به دلش از تو نشیند

Ин пайкари фарсӯдаи ғуборӣ ки надорад

این پیکر فرسوده غباری که ندارد