Гар аз Баҳрайни чашмами абри Нитсаон моя вар ме шуд

گر از بحرین چشمم ابر نیسان مایه ور می شد

Садафи тФсндаҳ миҷмар мешуду ахгар гуҳар ме шуд

صدف تفسنده مجمر می شد و اخگر گهر می شد

Хуши он рӯзӣ ки аз файз майам дар базми икрнгӣ

خوش آن روزی که از فیض می ام در بزم یکرنگی

Дил аз худ бехабар яъне зи ҷонон бохабар ме шуд

دل از خود بی خبر یعنی ز جانان باخبر می شد

эй ишқи гаштии сояи афкангар ба баҳру кон

همای عشق گشتی سایه افکن گر به بحر و کان

Саросари гавҳари ашку лаъли хуноб ҷигар ме шуд

سراسر گوهر اشک و لعل خوناب جگر می شد