Ҳар ки чун субҳ худнамое кард

هر که چون صبح خودنمایی کرد

Перҳан бар таниш қабое кард

پیرهن بر تنش قبایی کرد

Ишваи лоҷуварде ки турост

عشوهٔ لاجوردیی که تراست

Ранг рӯй маро тиллоӣ кард

رنگ روی مرا طلایی کرد

Чун тавон дид моҳро комшб

چون توان دید ماه را کامشب

Чеҳра шуд бо ту беҳаёе кард

چهره شد با تو بی حیایی کرد

Дидаи ман з дидани рӯят

دیدهٔ من ز دیدن رویت

Ошноӣ ба равшаноӣ кард

آشنایی به روشنایی کرد

Нахурд обӣ аз зулоли висол

نخورد آبی از زلال وصال

Дил ки ӯ хуй бо ҷудоӣ кард

دل که او خوی با جدایی کرد

Шӯхи болои баланди ман ҷӯё

شوخ بالا بلند من جویا

Сарвро ханда бар расое кард

سرو را خنده بر رسایی کرد