Дар ин замона касе нест рӯ ба ман хандад

در این زمانه کسی نیست رو به من خندد

Магар ба рӯй дилами чок перҳан хандад

مگر به روی دلم چاک پیرهن خندد

Чу гул ба бод диҳад соз ва барг ҳастӣ ро

چو گل به باد دهد ساز و برگ هستی را

Ба ҳарза ҳар ки дар ин боғи як даҳан хандад

به هرزه هر که در این باغ یک دهن خندد

Марои зи ёди ту дар синаи ҷӯши фасл гул аст

مرا ز یاد تو در سینه جوش فصل گل است

Лабами зи шавқ аз онру чаман чаман хандад

لبم ز شوق از آنرو چمن چمن خندد

Шукр ба қимати хоки сиёҳи ҳинд буд

شکر به قیمت خاک سیاه هند بود

Чу шӯхи ман ба ду лаъл шикаршикан хандад

چو شوخ من به دو لعل شکرشکن خندد

Ба қилу қоли дили аҳли ҳолро мхрош

به قیل و قال دل اهل حال را مخراش

Лаб хамӯшӣ ин қавм бар сухан хандад

لب خموشی این قوم بر سخن خندد

Забони ҳолати гулбуни бойен сухан гуёст

زبان حالت گلبن باین سخن گویاست

Ки ҳар ки зари бФшонд ба сад даҳан хандад

که هر که زر بفشاند به صد دهن خندد

Задааст шухии ҳасанаши баҳорро ҷӯё

زده است شوخی حسنش بهار را جویا

зи рӯ ба гули зи биногваш бар саман хандад

ز رو به گل ز بناگوش بر سمن خندد