Мисатони паии гулгашт чаман мерасад имрӯз

مستان پی گلگشت چمن می رسد امروز

Нозаш ба гулу сарв ва саман мерасад имрӯз

نازش به گل و سرو و سمن می رسد امروز

Давраст ки лаби ташнаи хӯни дил халқ аст

دور است که لب تشنهٔ خون دل خلق است

Он Тифл ки дасташ ба даҳан мерасад имрӯз

آن طفل که دستش به دهن می رسد امروز

Бар ғунчаи гул дар чаман аз бскаҳ хамӯшӣ

بر غنچهٔ گل در چمن از بسکه خموشی

Гар лаъл ту бигирифт сухан мерасад имрӯз

گر لعل تو بگرفت سخن می رسد امروز

Моил ба туранҷи ма ва хуршед набошад

مایل به ترنج مه و خورشید نباشد

Дастӣ ки ба он себ зқн мерасад имрӯз

دستی که به آن سیب ذقن می رسد امروز

Ҳаргиз нарасидааст зхўршиди замин ро

هرگز نرسیده است زخورشید زمین را

Файзӣ ки з рӯй ту ба ман мерасад имрӯз

فیضی که ز روی تو به من می رسد امروز

Ғофилӣ машав аз « фазли алии бег » ки ҷӯё

غافلی مشو از «فضل علی بیگ» که جویا

Аз тозаи ҷўоно ба сухан мерасад имрӯз

از تازه جوانا به سخن می رسد امروز