То ёд туро карда дилами роҳбари хеш
تا یاد ترا کرده دلم راهبر خویش
Пар дар пари анқои бпридми зи бпридми з бар хеш
پر در پر عنقا بپریدم ز بپریدم ز بر خویش
То боми қафаси қӯт парвоз надорам
تا بام قفس قوت پرواز ندارم
Шармандаам аз кӯтаҳии болу пари хеш
شرمنده ام از کوتهی بال و پر خویش
Пайванди саринро ба миёни ту чу бинад
پیوند سرین را به میان تو چو بیند
Ошиқ буд ар кӯҳ набандад камари хеш
عاشق بود ار کوه نبندد کمر خویش
Якбор ба гирди сар ӯ гаштам ва чун шамъ
یکبار به گرد سر او گشتم و چون شمع
Гирдами ҳамаи умр ба қурбони сари хеш
گردم همهٔ عمر به قربان سر خویش
Ҷӯё шудаам волаи ин мисраи солик
جویا شده ام واله این مصرع سالک
« товус асираст ба глдоми пари хеш »
«طاووس اسیر است به گلدام پر خویش»