Сабза помол шуд аз нармии хеш

سبزه پامال شد از نرمی خویش

Лола доғаст зи хӯни гармии хеш

لاله داغست ز خون گرمی خویش

Азлати он кас ки пай шуҳра гузид

عزلت آن کس که پی شهره گزید

Рафта дар парда бе шармии хеш

رفته در پردهٔ بی شرمی خویش