Рафтам аммо бе ту бас бетоқатам дод аз фироқ

رفتم اما بی تو بس بی طاقتم داد از فراق

Оҳ аз ғам , вой аз ҳиҷрону фарёд аз фироқ

آه از غم، وای از هجران و فریاد از فراق

эй мғнии нолаи неи мағзи ҷонамро гудохт

ای مغنی نالهٔ نی مغز جانم را گداخت

намедиҳад мазмуни ин мисраи марои ёд аз фироқ

می دهد مضمون این مصرع مرا یاد از فراق

Тундбоди оҳ аз ҷо кунад кӯҳи сабр ро

تندباد آه از جا کند کوه صبر را

Тоқати шабҳои ҳиҷрон рафт бар бод аз фироқ

طاقت شبهای هجران رفت بر باد از فراق

Ончии ман май байнам аз ҳиҷрон ӯ дар кӯҳу дашт

آنچه من می بینم از هجران او در کوه و دشت

Кофарам , диданд агар маҷнӯну Фарҳод аз фироқ

کافرم، دیدند اگر مجنون و فرهاد از فراق

Ҳечкас дар хоку хӯни ғалтида ҳиҷрон мабод

هیچکس در خاک و خون غلتیدهٔ هجران مباد

Брнхизд то қиёмат онкӣ афтод аз фироқ

برنخیزد تا قیامت آنکه افتاد از فراق

Бар ҷигари афшурда дандон мехӯрд хуноби ғам

بر جگر افشرده دندان می خورد خوناب غم

Дар сафари онро ки чун ҷӯё ваад зод аз фироқ

در سفر آنرا که چون جویا ود زاد از فراق