Чашм то бар офтоби оризат во ме кунем

چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیم

Ҳамчуи шабнами хешро маҳв тамошо ме кунем

همچو شبنم خویش را محو تماشا می کنیم

Мо қаноати пешагон чун шамъи шабҳои фироқ

ما قناعت پیشگان چون شمع شبهای فراق

Як гули доғи ту дар кор саропо ме кунем

یک گل داغ تو در کار سراپا می کنیم

Дар ҳавоят гашта ин аз баси саропои орзӯ

در هوایت گشته این از بس سراپا آرزو

Ҷои худро дар ҳарими хос дилҳо ме кунем

جای خود را در حریم خاص دلها می کنیم

Қатраҳои хӯни биҷои нуктаи резад хома ам

قطره های خون بجای نکته ریزد خامه ام

Номаро аз бскаҳи дардолӯд иншо ме кунем

نامه را از بسکه دردآلود انشا می کنیم

Судҳо бар хӯрд моро дар раҳ рафтани зи хеш

سودها بر خورد ما را در ره رفتن ز خویش

Сад Флотўнро ба як девона савдо ме кунем

صد فلاطون را به یک دیوانه سودا می کنیم

Бскаҳ медуздем имшаб аз ҳаё зон рӯи нигоҳ

بسکه می دزدیم امشب از حیا زان رو نگاه

То саҳаргаҳи доғи дилро чашм бино ме кунем

تا سحرگه داغ دل را چشم بینا می کنیم

Шуд дили мо пой то сари ғунчаи сони ҷӯёи даҳон

شد دل ما پای تا سر غنچه سان جویا دهان

Бӯсаҳо зон лаъли лаб аз бас таманно ме кунем

بوسه ها زان لعل لب از بس تمنا می کنیم