Давр аз ту збскаҳ бе димоғам

دور از تو زبسکه بی دماغم

Доғи дили шаб буд чароғам

داغ دل شب بود چراغم

Аз дарди чисони раҳам ки дар тан

از درد چسان رهم که در تن

Чун шамъи давонидаи решаи доғам

چون شمع دوانده ریشه داغم

Ишқам чу ниҳоди доғ бар доғ

عشقم چو نهاد داغ بر داغ

Аз ҷӯши нишоти боғи боғам

از جوش نشاط باغ باغم

Аз файзи хаёл ӯ чу тоؤс

از فیض خیال او چو طاؤس

Ҳар ҷо бошам миёни боғам

هر جا باشم میان باغم

Аз ваҳшат ман мапурс анқо

از وحشت من مپرس عنقا

Худро гум карда дар суроғам

خود را گم کرده در سراغم

Аз оташи синаи шуълаи вари гашт

از آتش سینه شعله ور گشت

Ҷӯё бар сар чу шамъи доғам

جویا بر سر چو شمع داغم