Фориғ аз андешаи хори каф по бӯда ам

فارغ از اندیشهٔ خار کف پا بوده ام

То ба пушти порае ин дашт мепаймӯда ам

تا به پشت پاره ای این دشت می پیموده ام

Бскаҳ беоромам аз ҳиҷрат ба ҳар мижгон задан

بسکه بی آرامم از هجرت به هر مژگان زدن

Аз китоби дидаи фол диданат багушӯда ам

از کتاب دیده فال دیدنت بگشوده ام

Бар нтобад худнамоеи вазъи мо озодагон

بر نتابد خودنمایی وضع ما آزادگان

Хешро зон чун шамеми гул ба кас нанамуда ам

خویش را زآن چون شمیم گل به کس ننموده ام

Давр бош эй муддаӣ аз ман саропои ҳдтм ! ‏

دور باش ای مدعی از من سراپا حدتم!‏

Бар дами ханҷари зи ҷӯши прдлӣ осӯда ам

بر دم خنجر ز جوش پردلی آسوده ام

Пери гаштам дар ҷавонӣҳо зи дарди ошиқӣ

پیر گشتم در جوانیها ز درد عاشقی

Чун қабои пораи гул дар навай фарсӯда ам

چون قبای پارهٔ گل در نوی فرسوده ام

Бо влои шоҳи ҷӯё дар ғам маҳшар мабош

با ولای شاه جویا در غم محشر مباش

Пардаи чашм малик шуд доман олӯда ам

پردهٔ چشم ملک شد دامن آلوده ام