Дасти ҳаваси знъмт дунё кашида ам

دست هوس زنعمت دنیا کشیده ام

Чун Тифли ғунчаи хӯнаи дили худ мкидаҳ ам

چون طفل غنچه خونه دل خود مکیده ام

Чандон ниҳон ба зери ғубори ғамам ки гирд

چندان نهان به زیر غبار غمم که گرد

Бар бом ва дар нишаста з ранг парида ам

بر بام و در نشسته ز رنگ پریده ام

Мустағнӣ аз либос буд дӯши ҳамтем

مستغنی از لباس بود دوش همتم

Он ҷомаам басаст ки аз худ бурӣда ам

آن جامه ام بس است که از خود بریده ام

Як гӯш кар шудам чу садафи пой то басар

یک گوش کر شدم چو صدف پای تا بسر

Аз халқи ношуниданӣ аз бас шунида ам

از خلق ناشنیدنی از بس شنیده ام

Дасти марои ҷудо згрибон макун хаёл ! ‏

دست مرا جدا زگریبان مکن خیال!‏

Чун гул якеаст панҷау ҷайб дарида ам

چون گل یکیست پنجه و جیب دریده ام

Ғофил машав зи ман ки ҷигари гӯшаи дилам

غافل مشو ز من که جگر گوشهٔ دلم

Ҷӯёи сиришк аз сари мижгон чакида ам

جویا سرشک از سر مژگان چکیده ام