Ғам буд чораи ҳариф ба ғам омӯхта ро

غم بود چاره حریف به غم آموخته را

Бастам аз доғи ту бар захми ҷигари сӯхта ро

بستم از داغ تو بر زخم جگر سوخته را

Пардаи шарм ту шуд ҳайрати назораи мо

پردهٔ شرم تو شد حیرت نظارهٔ ما

Кардае ҷомаи он тани назари дӯхта ро

کرده ای جامهٔ آن تن نظر دوخته را

Гар хиҷолати каши рухсор ту набӯд гули боғ

گر خجالت کش رخسار تو نبود گل باغ

Аз куҷо оварад ин ранг барафрӯхта ро

از کجا آورد این رنگ برافروخته را

Зуд чун шамъи барии роҳ ба сари манзили васл

زود چون شمع بری راه به سر منزل وصل

Ҳодӣ хеш кунигар нафаси сӯхта ро

هادی خویش کنی گر نفس سوخته را

Нўнёзаст дилу чашми ту пурмоили ноз

نونیاز است دل و چشم تو پرمایل ناز

Макун аз дасти раҳои мурғи нўомўхтаҳ ро

مکن از دست رها مرغ نوآموخته را

Кардае бози зиҳами суҳбатии пирмғон

کرده ای باز زهم صحبتی پیرمغان

Оташи хирмани тоқати рухи афрӯхта ро

آتش خرمن طاقت رخ افروخته را

Ҳар ки ху карда ба ҳиҷрон набӯд толиби васл

هر که خو کرده به هجران نبود طالب وصل

Ҳаст шодии ғами дигар ба ғам омӯхта ро

هست شادی غم دیگر به غم آموخته را

Кӯҳро чун пркоҳии барад аз ҷои ҷӯё

کوه را چون پرکاهی برد از جا جویا

Сардаамгар зи мижаи гиряи андӯхта ро

سردهم گر ز مژه گریهٔ اندوخته را