Хоки роҳи он сияҳи мастам ба ҳангоми хиром
خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام
То магари сарви рӯонашро ба худ моил кунам
تا مگر سرو روانش را به خود مایل کنم
Ёди он зулфи грҳгирм чу дар дил бугзарад
یاد آن زلف گرهگیرم چو در دل بگذرد
Нохуни андешаи сарфи уқда мушкил кунам
ناخن اندیشه صرف عقدهٔ مشکل کنم
Хештанпарвар шудани хуштар зи тан парвардан аст
خویشتنپرور شدن خوشتر ز تن پروردن است
То ба кӣ авқоти худро сарфи об ва гул кунам
تا به کی اوقات خود را صرف آب و گل کنم
Ҷома ҳастӣ бар андомам намозӣ ме шавад
جامهٔ هستی بر اندامم نمازی میشود
Доғи хоҳишрогар аз домони дил зоӣл кунам
داغ خواهش را گر از دامان دل زائل کنم