Гарм дорад шайхи мо бо хештани ҳангома ро

گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه را

Кӣ буд аз худ раҳои бастаи ъамома ро

کی بود از خود رهایی بستهٔ عمامه را

Кисвати урёни таниро мухтареъи табъ ман аст

کسوت عریان تنی را مخترع طبع من است

Ман чу гул аз худ бурун овардаам ин ҷома ро

من چو گل از خود برون آورده ام این جامه را

Номаи печидаи ушшоқи захм баста аст

نامهٔ پیچیدهٔ عشاق زخم بسته است

Даст дар хӯн май занигар вокнии ин нома ро

دست در خون می زنی گر واکنی این نامه را

Бскаҳ рафтам дар сухан аз ман асар боқӣ намонад

بسکه رفتم در سخن از من اثر باقی نماند

Ҷумлаи тани сарф забон мегардад охири хома ро

جمله تن صرف زبان می گردد آخر خامه را

Кӣ з дӯзах мешавад розии дилаши ҷӯё ба хулд

کی ز دوزخ می‌شود راضی دلش جویا به خلد

Бас ки зоҳид дӯст дорад гармии ҳангома ро

بس که زاهد دوست دارد گرمی هنگامه را