Соид ӯ мезанад бар шамъи кофури остин

ساعد او می زند بر شمع کافور آستین

Даст ҳасанаш мефишонд бар рухи ҳури остин

دست حسنش می فشاند بر رخ حور آستین

Бскаҳ равшан гашта бар дастами чароғи доғи ишқ

بسکه روشن گشته بر دستم چراغ داغ عشق

Шуд басони пардаи фонӯси пурнури остин

شد بسان پردهٔ فانوس پرنور آستین

намешавад чун субҳи равшан аз фироқ рӯй ӯ

می شود چون صبح روشن از فراغ روی او

Бар чароғ мурда ифшоандгар аз даври остин

بر چراغ مرده افشاند گر از دور آستین

Аз либоси зоҳирии як заррае ботин бигир ! ‏

از لباس ظاهری یک ذره ای باطن بگیر!‏

Даст то мавҷӯд бошад нест манзури остин

دست تا موجود باشد نیست منظور آستین