Аз ошиқон чаҳ гӯяму сабр ва туонишон

از عاشقان چه گویم و صبر و توانشان

Хандон буд чу лолаи дили хўнФшоншон

خندان بود چو لاله دل خونفشانشان

Рафтам паии суроғи дил ва дида ёфтам

رفتم پی سراغ دل و دیده یافتم

Дар интиҳои водии ваҳшати нишонашон

در انتهای وادی وحشت نشانشان

Ушшоқро шикасти ғам аз бас расида аст

عشاق را شکست غم از بس رسیده است

Ақди гуҳар шудаи қалами устихонашон

عقد گهر شده قلم استخوانشان

Расидааст ба ҷое урӯҷи мастии ман

رسیده است به جایی عروج مستی من

Ки гашта дард май ноб гирд ҳастӣ ман

که گشته درد می ناب گرد هستی من

Ҳазор шукр ки аз файзи хоксориҳо

هزار شکر که از فیض خاکساریها

Рисондааст ба миъроҷи пояи пастии ман

رسانده است به معراج پایه پستی من

намешавад сабзи ниҳоли сухан аз ҷӯии даҳан

می شود سبز نهال سخن از جوی دهن

Маънии тоза буд қӯти бозуии даҳан

معنی تازه بود قوت بازوی دهن

Шиква рӯй ту зинати даҳ лаби гашти маро

شکوهٔ روی تو زینت ده لب گشت مرا

Шуд чу гули хӯни дилами ғораи каш рӯй даҳан

شد چو گل خون دلم غاره کش روی دهن