Аз фалак ҳаргиз нахоҳам орзӯии хеш ро

از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را

Дар гиреҳ дорам чу гавҳари обрӯии хеш ро

در گره دارم چو گوهر آبروی خویش را

Қисматами лабрез саҳбо мекунад ҳамчун сабу

قسمتم لبریز صهبا می کند همچون سبو

Гар фишорам бо ду дасти худ гулӯии хеш ро

گر فشارم با دو دست خود گلوی خویش را

Нест ҳаргизи холӣ аз савдои ишқ ӯ серум

نیست هرگز خالی از سودای عشق او سرم

Кӣ тиҳӣ аз мағз май созами кадуии хеш ро

کی تهی از مغز می سازم کدوی خویش را

Пушт бар девори ҷинат май даҳуми ҷӯё агар

پشت بر دیوار جنت می دهم جویا اگر

Ҷои даҳуми як дам ба дӯши худ кадуии хеш ро

جا دهم یک دم به دوش خود کدوی خویش را