Зҷўши сабза ва гул карда абри фасли баҳор

زجوش سبزه و گل کرده ابر فصل بهار

Бисоти махмали гдўзи паҳн дар гулзор

بساط مخمل گدوز پهن در گلزار

Ҳавои боғи ҷлўриз май баради дил ро

هوای باغ جلوریز می برد دل را

Шавад бо бод чу буии гули пиёдаи савор

شود با باد چو بوی گل پیاده سوار

Ба чанги нағмаи сароёни зи файзи обу ҳаво

به چنگ نغمه سرایان ز فیض آب و هوا

Чу бол тӯтӣ гардӣда сабзи мўсиқор

چو بال طوطی گردیده سبز موسیقار

Қадам занад чу тамошое ба саҳни чаман

قدم زند چو تماشایی به صحن چمن

Кунад чу боди баҳорӣ ба рӯй гули рафтор

کند چو باد بهاری به روی گل رفتار

зи бскаҳи баҳраи вар аз моя рутӯбат шуд

ز بسکه بهره ور از مایهٔ رطوبت شد

Намӯд мавҷи ҳавои ақди гавҳари шҳўор

نمود موج هوا عقد گوهر شهوار

Дарахти хушки зи мавҷ насим шуд сарсабз

درخت خشک ز موج نسیم شد سرسبز

Чунонкӣ аз нафаси исавии тани бемор

چنانکه از نفس عیسوی تن بیمار

зи файзи боди баҳории шукуфтаи мурғон ро

ز فیض باد بهاری شکفته مرغان را

Чу гул ба гулшани Кашмӣри ғунчаи минқор

چو گل به گلشن کشمیر غنچهٔ منقار

зи инбисоти ҳавои нишоти афзоиш

ز انبساط هوای نشاط افزایش

Ҳамеша ханда занад ҳамчуи Кебеки бутемор

همیشه خنده زند همچو کبک بوتیمار

Хушо ҳавои диёрӣ ки сарсар аз хокаш

خوشا هوای دیاری که صرصر از خاکش

Баради шамеми гулу Настаран ба ҷои ғубор

برد شمیم گل و نسترن به جای غبار

Сафо пазир шуд аз баси замини ин кишвар

صفا پذیر شد از بس زمین این کشور

зи баси латиф буд хоки ин хуҷастаи диёр

ز بس لطیف بود خاک این خجسته دیار

Чунонкии шамъи зи фонӯс шиша бинмоед

چنانکه شمع ز فانوس شیشه بنماید

Ба боғи лола намоён шуд аз пас девор

به باغ لاله نمایان شد از پس دیوار

Ба ҳеҷ дил набарда раҳи ғубори андӯҳӣ

به هیچ دل نبرده ره غبار اندوهی

Ки рафтаи мавҷи ҳавояши зи оинаи зангор

که رفته موج هوایش ز آینه زنگار

Шукуфтагӣ шудаи оми ончунон зи файзи ҳаво

شکفتگی شده عام آنچنان ز فیض هوا

Ки ҳеҷ фарқи з пайкон намонда то сӯфор

که هیچ فرق ز پیکان نمانده تا سوفار

Куҷост лашкари андӯҳу ғам ки ҳар раги абр

کجاست لشکر اندوه و غم که هر رگ ابر

Буд змўҷи ҳавои ҳамчуи теғи ҷавҳардор

بود زموج هوا همچو تیغ جوهردار

зи шӯри хандаи гул дар фазои ин гулшан

ز شور خندهٔ گل در فضای این گلشن

Ба гӯш кас нарасад савти нағмаҳои ҳазор

به گوش کس نرسد صوت نغمه های هزار

Рутӯбатаст зи бас бо ҳавоаш чун марҷон

رطوبت است ز بس با هواش چون مرجان

Збси латофати хокаши раги змрдўор

زبس لطافت خاکش رگ زمردوار

Ба зери об ниҳонаст панҷаи хуршед

به زیر آب نهان است پنجهٔ خورشید

Зхок сабзаш пайдост решаи ашҷор

زخاک سبزش پیداست ریشهٔ اشجار

зи файзи обу ҳавои баҳори ин гулшан

ز فیض آب و هوای بهار این گلشن

Ба бори омадаи шохи шукуфа бар дастор

به بار آمده شاخ شکوفه بر دستار

Ба рӯй сафҳаи ойина аз вуфӯри нимув

به روی صفحهٔ آئینه از وفور نمو

Аҷаби мадон ки дамади гули зи сабзаи зангор

عجب مدان که دمد گل ز سبزهٔ زنگار

Хушо латофати ин сарзамин ки аз хокаш

خوشا لطافت این سرزمین که از خاکش

Чу мӯи з оина пайдост решаи ашҷор

چو مو ز آینه پیداست ریشهٔ اشجار

Ҳавоаши бскаҳ буд машки без лабрез аст

هواش بسکه بود مشک بیز لبریز است

Чу нофа ҳар кафи хоки чамани зи машки ттор

چو نافه هر کف خاک چمن ز مشک تتار

зи бскаҳ сабз шуд аз файзи обу лутфи ҳаво

ز بسکه سبز شد از فیض آب و لطف هوا

Намӯд ҳар кафи хоаш ба ранги барги чанор

نمود هر کف خاش به رنگ برگ چنار

Буд ба гулшани ин бӯстони ъушрати хез

بود به گلشن این بوستان عشرت خیز

Таронаи санҷ чу минқори андалебони хор

ترانه سنج چو منقار عندلیبان خار

Чунон вуфӯри гул ва лола кард сангинӣ

چنان وفور گل و لاله کرد سنگینی

Ки хӯни лаъли буруни ҷуст аз раги кҳсор

که خون لعل برون جست از رگ کهسار

зи лутфи обу зФизи ҳавои ҷони бахшиш

ز لطف آب و زفیض هوای جان بخشش

Нахурда силии бодхзони рухи гулзор

نخورده سیلی بادخزان رخ گلزار

зи доғи синаи ман боғбони ин гулшан

ز داغ سینهٔ من باغبان این گلشن

Гирифтаи гӯйии тухми гул ҳамеша баҳор

گرفته گویی تخم گل همیشه بهار

Дарин чаман буд аз ҳасани савти булбул ро

درین چمن بود از حسن صوت بلبل را

Гиреҳи гушои дили ғунчаи нохуни минқор

گره گشای دل غنچه ناخن منقار

Дилӣ чаҳ суд ки монанди ғунчаи тасвир

دلی چه سود که مانند غنچهٔ تصویر

Нагашт бози гиреҳ аз дили стмкши зор

نگشت باز گره از دل ستمکش زار

Чанор азон каф афсӯс гашта сртои по

چنار ازان کف افسوس گشته سرتا پا

Ки нест ранги давомӣ ба чеҳраи гулзор

که نیست رنگ دوامی به چهرهٔ گلزار

Азон зи дил натавонад гушӯд уқдаи ғам

ازان ز دل نتواند گشود عقدهٔ غم

Ки ҳаст панҷаи гули ҳамчуи дасти баста нигор

که هست پنجهٔ گل همچو دست بسته نگار

Кушоди кори зи тани парварони мҷуи зинҳор

گشاد کار ز تن پروران مجو زنهار

Ки уқда натавонад гушӯд дасти чанор

که عقده نتواند گشود دست چنار

Мадори чашми муруввати зи осмони дўрнг

مدار چشم مروت ز آسمان دورنگ

Махӯр фиреби вафои зини ситамгари ғаддор

مخور فریب وفا زین ستمگر غدار

Чу хор дар тани моҳии наҳуфта аз найранг

چو خار در تن ماهی نهفته از نیرنگ

Ҳазор ханҷар дар дашнае ки барда ба кор

هزار خنجر در دشنه ای که برده به کار

Мабош эмин аз он дил ки аз ту ёфт шикаст

مباش ایمن از آن دل که از تو یافت شکست

Ба шишае ки з дастат фитод по магузор

به شیشه ای که ز دستت فتاد پا مگذار

Ба дил хӯрд чу хадангати зи бскаҳи танги дилам

به دل خورد چو خدنگت ز بسکه تنگ دلم

Шабиҳи ғунча пайкон шавад лаби сӯфор

شبیه غنچهٔ پیکان شود لب سوفار

Дилам ба домани мижгони зи ҷӯш гиря фитод

دلم به دامن مژگان ز جوش گریه فتاد

Чу он ғариқ ки тӯфонаш оварад ба канор

چو آن غریق که طوفانش آورد به کنار

Ба завқи гиря чу домами тамоми аъзои чашм

به ذوق گریه چو دامم تمام اعضا چشم

зи шавқи нолаи ҳамаи тани гулӯ чу мўсиқор

ز شوق ناله همه تن گلو چو موسیقار

Расад ба шавқи нисори ту хӯнам аз рагҳо

رسد به شوق نثار تو خونم از رگها

Ба домани мижа чу наҳрҳо ба дарёи бор

به دامن مژه چو نهرها به دریا بار

зи ҳирси парварии охири туро бадӣ зояд

ز حرص پروری آخر ترا بدی زاید

Нишаста мурғи дилат бар фарози байзаи мор

نشسته مرغ دلت بر فراز بیضهٔ مار

Кушодаи халқи лаб аз бас ба куфри неъмат , нест

گشاده خلق لب از بس به کفر نعمت، نیست

Дилӣ ки набӯдаш аз риштаи нафаси зуннор

دلی که نبودش از رشتهٔ نفس زنار

зи ихтилоти ду икдли мҷўии ҷузи ором

ز اختلاط دو یکدل مجوی جز آرام

Ба рӯй оинаи устодаи об азон ҳамвор

به روی آینه استاده آب ازان هموار

Буд музирати шоҳони фузуни зи соири халқ

بود مضرت شاهان فزون ز سایر خلق

Чу тоҷдор буд бештар битарс аз мор

چو تاجدار بود بیشتر بترس از مار

Кунад чу азми сафари бештари баради ҳасрат

کند چو عزم سفر بیشتر برد حسرت

Здори дунёи онкас ки ҳаст дунёдор

زدار دنیا آنکس که هست دنیادار

Изори рӯзи мукофоти аҳли нихвати рост

عذار روز مکافات اهل نخوت راست

Кашад сиррӣ ки буд масти бодаи дарди хумор

کشد سری که بود مست باده درد خمار

Занад ҳамеша дам аз ишқи булҳаваси з онру

زند همیشه دم از عشق بوالهوس ز آنرو

Ки доғи тести дили мурдаро чароғи мазор

که داغ تست دل مرده را چراغ مزار

Мусофирона зем дар ҷаҳон надорад аз он

مسافرانه زیم در جهان ندارد از آن

Ба ранги хомаи зин хонаам дару девор

به رنگ خامهٔ زین خانه ام در و دیوار

Чу тори чанги раги санг дар фиғон ояд

چو تار چنگ رگ سنگ در فغان آید

зи бскаҳи оҳам асар кард дар дили кҳсор

ز بسکه آهم اثر کرد در دل کهسار

Ба он худоӣ ки созад тасаввур мислаш

به آن خدای که سازد تصور مثلش

Ба сўмноти баданҳо урӯқро зуннор

به سومنات بدنها عروق را زنار

Ба қодирӣ ки гули оташин лола даманд

به قادری که گل آتشین لاله دماند

Фишонд то ба дили кӯҳсори тухми шарор

فشاند تا به دل کوهسار تخم شرار

Ба он ягона ки аз баси бузургии зотш

به آن یگانه که از بس بزرگی ذاتش

Уқулро набӯд дар ҳарими канааши бор

عقول را نبود در حریم کنهش بار

Ба мубдиъӣ ки зи калаки бадеъи қудрати хеш

به مبدعی که ز کلک بدیع قدرت خویش

Кашида бар варақи даҳри нақши лайл ва наҳор

کشیده بر ورق دهر نقش لیل و نهار

Ба сонеъӣ ки дарин коргоҳи куну фасод

به صانعی که درین کارگاه کون و فساد

Чаҳор унсур азу гашта масдари осор

چهار عنصر ازو گشته مصدر آثار

Ба хоки пои расӯлӣ ки гирди нълинш

به خاک پای رسولی که گرد نعلینش

Кашад ба чашми мау меҳри серумаи анвор

کشد به چشم مه و مهر سرمهٔ انوار

Ба ҳукм ӯ ки фалакро азуаст рутбаи сайр

به حکم او که فلک را ازوست رتبهٔ سیر

Ба ҳукм ӯ ки азу ёфт сатҳи хоки қарор

به حکم او که ازو یافت سطح خاک قرار

Ба файзи гулшани қадари биҳишти пероиш

به فیض گلشن قدر بهشت پیرایش

Ки ҳаст як гули раъноӣ ӯ хазону баҳор

که هست یک گل رعنای او خزان و بهار

Ба зӯри бозуии шоҳи Наҷафи амири араб

به زور بازوی شاه نجف امیر عرب

Васии Аҳмади мухтори ҳайдари каррор

وصی احمد مختار حیدر کرار

Ба кони ҷӯаду ҷаҳони виқору баҳри сахо

به کان جود و جهان وقار و بحر سخا

Ба Муртазои алии он шери бешаи пайкор

به مرتضی علی آن شیر بیشهٔ پیکار

Ба заҳрҳо ки чашиданд оли пайғамбар

به زهرها که چشیدند آل پیغمبر

Ба дардҳо ки кашиданд аъиммаи ахёр

به دردها که کشیدند ائمه اخیار

Ба мусҳафи гули рӯе ки аз ниҳояти шарм

به مصحف گل رویی که از نهایت شرم

Насимро набӯд дар ҳарими васлаши бор

نسیم را نبود در حریم وصلش بار

Ба булбулӣ ки з рӯй саҳифаи ғунча

به بلبلی که ز روی صحیفهٔ غنچه

Кунад ҳамеша дуоеи сабоҳро такрор

کند همیشه دعایی صباح را تکرار

Ба он дилӣ ки зи баси шавқи дарди ғунчаи сифат

به آن دلی که ز بس شوق درد غنچه صفت

Кашида танги гули захми ёрро бкнор

کشیده تنگ گل زخم یار را بکنار

Ба хандаи лаб захм нахурда неши руфӯ

به خنده لب زخم نخورده نیش رفو

Ба доғу ашки ятемон ба собиту сайёр

به داغ و اشک یتیمان به ثابت و سیار

Ба он шаҳид ки бо доғи дили бхўни ғалатад

به آن شهید که با داغ دل بخون غلطد

Чу лолае ки бирезад ба соҳати гулзор

چو لاله ای که بریزد به ساحت گلزار

Ба аҷз хок нишин ва ба нихвати манъам

به عجز خاک نشین و به نخوت منعم

Ба норсоӣии толеъ ба давлати бедор

به نارسائی طالع به دولت بیدار

Ба завқи лиззати бедоду заҳри чашми итоб

به ذوق لذت بیداد و زهر چشم عتاب

Ба шавқи гуруснаи чашм ва ба неъмати дидор

به شوق گرسنه چشم و به نعمت دیدار

Ба Тифли ғунча ки бедор созадаш аз хоб

به طفل غنچه که بیدار سازدش از خواب

Гулоби пошбии шабнам ба боғи субҳи баҳор

گلاب پاشبی شبنم به باغ صبح بهار

Ба он насим ки аз боғи рӯ ба дашт наад

به آن نسیم که از باغ رو به دشت نهد

Ба оҳи ошиқи бедили зи ёди оризи ёр

به آه عاشق بیدل ز یاد عارض یار

Ба хандаи лаби захм ва ба ошиқи хўшдл

به خندهٔ لب زخم و به عاشق خوشدل

Ба бурдбории хасм ва ба хоксории мор

به بردباری خصم و به خاکساری مار

Ба гавҳарӣ ки бирезади зи домани мижгон

به گوهری که بریزد ز دامن مژگان

Асири субҳи биногваши ёрро ба канор

اسیر صبح بناگوش یار را به کنار

Ба чашми масти накӯён ба соғари лабрез

به چشم مست نکویان به ساغر لبریز

Ба зулфи силсилаи мӯён ба нофаи тотор

به زلف سلسله مویان به نافهٔ تاتار

Ба бади шаробии ёр ва ба биқрории дил

به بد شرابی یار و به بیقراری دل

Ба тндхўӣии оташ ба изтироби шарор

به تندخوئی آتش به اضطراب شرار

Ба хандае ки занад сар замаст софи ғурур

به خنده ای که زند سر زمست صاف غرور

Ба нолае ки барояд зи синаи аФгор

به ناله ای که برآید ز سینهٔ افگار

Ба трдмоғии зӯҳҳоду хандаи лаби гӯр

به تردماغی زهاد و خندهٔ لب گور

Ба шаби нишинӣ бебодау чароғи мазор

به شب نشینی بی باده و چراغ مزار

Ба инбисоти лаби ёру зории ошиқ

به انبساط لب یار و زاری عاشق

Ба шӯри қаҳқаҳаи гул ба нолаҳои ҳазор

به شور قهقههٔ گل به ناله های هزار

Ба чоҳи ғабғаби хубон ки аз вуфӯри сафо

به چاه غبغب خوبان که از وفور صفا

Бурун таровад азуи оби гавҳари шҳўор

برون تراود ازو آب گوهر شهوار

Ба зикру фикри фақирӣ ки аз ниҳояти ҳирс

به ذکر و فکر فقیری که از نهایت حرص

Буд з ҳалқа бигӯашон молики динор

بود ز حلقه بگوشان مالک دینار

Ба нӯки сӯзани мижгони ёр каз дилҳо

به نوک سوزن مژگان یار کز دلها

Ба ҷнбшбӣ битавонад кашид нашутур хор

به جنبشبی بتواند کشید نشتر خار

Ба меҳрбонии мисатони базм дар суҳбат

به مهربانی مستان بزم در صحبت

Ба кӣнаи ҷўӣии мардони разм дар пайкор

به کینه جوئی مردان رزم در پیکار

Ба даргаӣ ки ба сад оҳ ва нола ме ояд

به درگهی که به صد آه و ناله می آید

Ба ишқи бозии гули мех ӯ зи боғи ҳазор

به عشق بازی گل میخ او ز باغ هزار

Ки орзӯе дигар дар дилам надорад роҳ

که آرزویی دگر در دلم ندارد راه

Ба ҷузи тавоф дар равзаи ҷаҳони виқор

به جز طواف در روضهٔ جهان وقار

Алии ибни Муҳамади эмом ҳар ду саро

علی ابن محمد امام هر دو سرا

Хдиўи ?данеу уқбои шаҳи сғору кбор

خدیو دنیی و عقبی شه صغار و کبار

Туе ки ҳайбати қаҳрати басони гиряи бед

تویی که هیبت قهرت بسان گریهٔ بید

Фиканда дасту дили шери шарзаро аз кор

فکنده دست و دل شیر شرزه را از کار

зи бими шуълаи душмани гудози шамшерат

ز بیم شعلهٔ دشمن گداز شمشیرت

Равад зи ранг ба рангии фалаки зи лайл ва наҳор

رود ز رنگ به رنگی فلک ز لیل و نهار

Хӯрд ба ҳукми тугар дасти рӯзи мавҷи баҳор

خورد به حکم تو گر دست روز موج بحار

зи баҳр сайл равад бози пас сӯии кҳсор

ز بحر سیل رود باز پس سوی کهسار

Ба ҷисми душмани дайни ту дар дами ҳиҷо

به جسم دشمن دین تو در دم هیجا

зи зарби гурзи гарони сангу ханҷари хунхор

ز ضرب گرز گران سنگ و خنجر خونخوار

Буд захми аён устихон хӯрд шуда

بود زخم عیان استخوان خورد شده

Чу донаҳо ки намоянд аз шикофи анор

چو دانه ها که نمایند از شکاف انار

Фитод сояи теғат чу дар тани хасмат

فتاد سایهٔ تیغت چو در تن خصمت

Шикофт ҳар қалами устихонаш чун минқор

شکافت هر قلم استخوانش چون منقار

зи тундбоди хазони мҳобт ту фитад

ز تندباد خزان مهابت تو فتد

Ба хоки панҷаи хуршеди ҳамчуи барги чанор

به خاک پنجهٔ خورشید همچو برگ چنار

зи бскаҳи теғи ту сарҳо ба бод дод , буд

ز بسکه تیغ تو سرها به باد داد، بود

Ба размгоҳи ту ҳар гирдбоди каллаи минор

به رزمگاه تو هر گردباد کله منار

Чу кӯҳ тавр шавад санги серумаи сартосар

چو کوه طور شود سنگ سرمه سرتاسر

Сумуми қаҳри ту гар бугзарад сӯии кҳсор

سموم قهر تو گر بگذرد سوی کهسار

Ба азми разм чу бандии миёни мардӣ ро

به عزم رزم چو بندی میان مردی را

зи зарби дашнаи длдўзу теғи оташбор

ز ضرب دشنهٔ دلدوز و تیغ آتشبار

Барояд аз тани хасми ту ҷони ғами Фрсўд

برآید از تن خصم تو جان غم فرسود

Чунонкии нолаи пурдард аз дили аФгор

چنانکه نالهٔ پردرد از دل افگار

Ба даври шаҳнаи адл ту шуд забон ба қафо

به دور شحنهٔ عدل تو شد زبان به قفا

Фитод дидаи наргис агар ба соқи чанор

فتاد دیدهٔ نرگس اگر به ساق چنار

Ба аҳди равшании рои ту чанори зи барг

به عهد روشنی رای تو چنار ز برگ

Аҷаб набошад агар офтоби оради бор

عجب نباشد اگر آفتاب آرد بار

з бим наҳй ту ҳаргизи зи косаи тнбўр

ز بیم نهی تو هرگز ز کاسهٔ طنبور

Садо наёмада берун чу чинии мӯдор

صدا نیامده بیرون چو چینی مودار

Фалаки сарири хдиўои малики ғуломи шҳо

فلک سریر خدیوا ملک غلام شها

Туе ки сояи гурзи ту дар дами пайкор

تویی که سایهٔ گرز تو در دم پیکار

Фиканда мағзи парешони косаи сари хасм

فکنده مغز پریشان کاسهٔ سر خصم

Чунонкии кофтад аз фарқ май кашони дастор

چنانکه کافتد از فرق می کشان دستار

зи пнчаҳаш чу бидид устихони хасми фишор

ز پنچه اش چو بدید استخوان خصم فشار

Ба икдгр ҳама часбӣд ҳамчуи мўсиқор

به یکدگر همه چسبید همچو موسیقار

зи бскаҳ хушк шуд аз ҳайбати ҷаллодт ӯ

ز بسکه خشک شد از هیبت جلادت او

зи захми хасмаши хӯн боз монад аз рафтор

ز زخم خصمش خون باز ماند از رفتار

Ба даври абри каф ӯ ба домани ифлос

به دور ابر کف او به دامن افلاس

Чунин ки рехтаи пайвастаи гавҳари шҳўор

چنین که ریخته پیوسته گوهر شهوار

зи бскаҳи мояи вар аз ҷинс норавое шуд

ز بسکه مایه ور از جنس ناروایی شد

Касе ба чашм тамаъ нанигарад ба сӯии баҳор

کسی به چشم طمع ننگرد به سوی بحار

Занад чу бӯса ба шасташи гуҳи камондорӣ

زند چو بوسه به شستش گه کمانداری

Расад баҳами лаби сӯфори тир чун минқор

رسد بهم لب سوفار تیر چون منقار

Яке буд лабу дандони басони миқрозаш

یکی بود لب و دندان بسان مقراضش

з бас газад лаби афсӯси хасми бдкрдор

ز بس گزد لب افسوس خصم بدکردار

Забони тӯтии мадҳати сарои хомаи ман

زبان طوطی مدحت سرای خامهٔ من

Чу васфи тундии икрон ӯ кунад такрор

چو وصف تندی یکران او کند تکرار

Нқти ри сафҳаи ҷаҳд чун сапанд аз оташ

نقط ر صفحه جهد چون سپند از آتش

Ба ҷунбиш ояд мстр чу мавҷи дрёбор

به جنبش آید مسطر چو موج دریابار

Хушо умеди ту ҷӯё ки дар назари дорӣ

خوشا امید تو جویا که در نظر داری

Савоби неъмати зи мадҳи аъиммаи атҳор

ثواب نعمت ز مدح ائمهٔ اطهار

Басӯратанд ҷудогари аъимма аз Аҳмад

بصورت اند جداگر ائمه از احمد

Ба маънӣанд яке бо паямбари мухтор

به معنی اند یکی با پیمبر مختار

Ба чашм дид чу бинӣ ба баҳр муттасил анд

به چشم دید چو بینی به بحر متصل اند

Ҷудо агар чаҳ намоянд дар назари анҳор

جدا اگر چه نمایند در نظر انهار

Ба равзаи ?ут ки буд қиблаи гоҳи аҳли яқин

به روضه ات که بود قبله گاه اهل یقین

Ба раҳнамӯнии толеъи хуш онкӣ ёбам бор

به رهنمونی طالع خوش آنکه یابم بار

Шавам нахусти бадаргоҳи осмони ҷоҳат

شوم نخست بدرگاه آسمان جاهت

Ҳилоли вори саропои ҷабини саҷдаи гузор

هلال وار سراپا جبین سجده گذار

Аз онкии ҳадяи ман лоиқи ҷаноб ту нест

از آنکه هدیهٔ من لایق جناب تو نیست

Арақ фишон зи хиҷолати басони абри баҳор

عرق فشان ز خجالت بسان ابر بهار

Кунам ба хоки раҳи зоирони даргоҳат

کنم به خاک ره زایران درگاهت

Ҳамин дрр ки бсФтм ба дасти аҷзи нисор

همین درر که بسفتم به دست عجز نثار

Пас аз тавофи ту чу рӯ ба Карбалои орм

پس از طواف تو چو رو به کربلا آرم

Дар он мтоФи аҷал танг гирадам ба канор

در آن مطاف اجل تنگ گیردم به کنار

Басари занами гули осӯдагии зи файзи ҳусайн

بسر زنم گل آسودگی ز فیض حسین

Дар он замини фалаки қадар то ба рӯзи шумор

در آن زمین فلک قدر تا به روز شمار

Шҳо саноӣ ту набӯд маҷол нотиқа ам

شها ثنای تو نبود مجال ناطقه ام

Маро чаҳ ҳад ки тавонам шудани мдиҳ нигор

مرا چه حد که توانم شدن مدیح نگار

Чу нест мадҳи ту ёроии ман ҳамон беҳтар

چو نیست مدح تو یارای من همان بهتر

Ки ошно ба дуоят кунам лаби изҳор

که آشنا به دعایت کنم لب اظهار

Гули сарсабади чарх то буд хуршед

گل سرسبد چرخ تا بود خورشید

Ба гирди марказ хокаст то фалаки даввор

به گرد مرکز خاک است تا فلک دوار

Умедами онкии лагадкӯби ҳодисот буд

امیدم آنکه لگدکوب حادثات بود

Тани адуии ту монанди хоки роҳгзор

تن عدوی تو مانند خاک راهگذار

Чу ин қасида дар офоқи табл шӯҳрат зад

چو این قصیده در آفاق طبل شهرت زد

Хитоб ёфт риёзи алмноқб аз Аброр

خطاب یافت ریاض المناقب از ابرار