з ҳамтем набӯд эҳтиёҷ бо гавҳар

ز همتم نبود احتیاج با گوهر

Ки обилааст ба каф чун садафи марои гавҳар

که آبله است به کف چون صدف مرا گوهر

зи ковуши мижа ӯ фузуд қадари дилам

ز کاوش مژهٔ او فزود قدر دلم

Магӯ ки суфта чу шуд уфтад аз баҳори гавҳар

مگو که سفته چو شد افتد از بهار گوهر

Дилами зи уқдаи абрӯӣ ноз бигушоед

دلم ز عقدهٔ ابروی ناز بگشاید

Ки ҳаст ҳам гиреҳ ва ҳам гиреҳи гшои гавҳар

که هست هم گره و هم گره گشا گوهر

Ба қатраҳои сиришкам мушобеҳат дорад

به قطره های سرشکم مشابهت دارد

Аз он ба чашмам меояд ошнои гавҳар

از آن به چشمم می آید آشنا گوهر

Буд ҷилои ватани боиси тараққии ҷоҳ

بود جلای وطن باعث ترقی جاه

Расад ба тоҷи шаҳон аз садафи ҷудои гавҳар

رسد به تاج شهان از صدف جدا گوهر

Сумуми шуълаи оҳам чу бугзарад бар баҳр

سموم شعلهٔ آهم چو بگذرد بر بحر

Ҷаҳди шарораи сифат дар садафи зи ҷои гавҳар

جهد شراره صفت در صدف ز جا گوهر

Чу дидаи сӯй ту бинад сиришк ифшоанд

چو دیده سوی تو بیند سرشک افشاند

Ки ҳаст лоиқ рӯй ту рӯнамои гавҳар

که هست لایق روی تو رونما گوهر

Нагашт аблаҳи пои гарми рафторон

نگشت ابلهٔ پای گرم رفتاران

Дарин муҳӣти басӣ хӯрдааст пои гавҳар

درین محیط بسی خورده است پا گوهر

Сиришки дида гирён нашуд наме донам

سرشک دیدهٔ گریان نشد نمی دانم

Ки бастааст ба худ ӣнқадар чаро гавҳар

که بسته است به خود اینقدر چرا گوهر

‏ бҳичўҷаҳ наёрам бурид азу ки маро

‏ بهیچوجه نیارم برید ازو که مرا

Ба дили муҳаббат ӯ чун сафост бо гавҳар

به دل محبت او چون صفاست با گوهر

Давоми файзи қаноати нигар ки карда зи баҳр

دوام فیض قناعت نگر که کرده ز بحر

Тамоми умр ба як қатраи иктифои гавҳар

تمام عمر به یک قطره اکتفا گوهر

Чу аҳл табъ гушойанд дидаи инсоф

چو اهل طبع گشایند دیدهٔ انصاف

Куҷои латофати назми ману куҷои гавҳар

کجا لطافت نظم من و کجا گوهر

Ба фарз бо суханамгар баробарӣ ҷӯяд

به فرض با سخنم گر برابری جوید

Ба ранг қатра шавад об аз ҳаёи гавҳар

به رنگ قطره شود آب از حیا گوهر

Ба ҷусту ҷӯй маъонӣ шавам чу гарми талаб

به جست و جوی معانی شوم چو گرم طلب

Ба ҷой обила меуфтадам ба пои гавҳар

به جای آبله می افتدم به پا گوهر

Мудоми маънӣам аз дили сӯй забон ояд

مدام معنیم از دل سوی زبان آید

Кашидаанд ба тори нафаси марои гавҳар

کشیده اند به تار نفس مرا گوهر

Тани заъифи маро бо маъонии фарбеҳ

تن ضعیف مرا با معانی فربه

Ҳамон муносибат риштааст бо гавҳар

همان مناسبت رشته است با گوهر

Чаҳ кам шавад зи сухани ношиноси қадари сухан

چه کم شود ز سخن ناشناس قدر سخن

Ба рӯй зишт намеуфтад аз сафои гавҳар

به روی زشت نمی افتد از صفا گوهر

Агар чаҳ назми ту ҷӯёи тамом чун гуҳар аст

اگر چه نظم تو جویا تمام چون گهر است

Валек фарқи зи гавҳар басӣаст то гавҳар

ولیک فرق ز گوهر بسی است تا گوهر

Ғазали сурӯдии зини пас ба манқибати пардоз

غزل سرودی زین پس به منقبت پرداز

зи баҳри табъи бурун ар бе баҳои гавҳар

ز بحر طبع برون ار بی بها گوهر

Шаҳи сарири имомати ҳусайни ибни алӣ

شه سریر امامت حسین ابن علی

Ки ҳаст дар назараши камтар аз гёи гавҳар

که هست در نظرش کمتر از گیا گوهر

Дар ятеми муҳӣти набувватии шоҳо

در یتیم محیط نبوتی شاها

Рисондааст ба дарёи насаби турои гавҳар

رسانده است به دریا نسب ترا گوهر

Нишондааст яди қудрат аз паии трсиъ

نشانده است ید قدرت از پی ترصیع

зи ҷавҳарӣ чу ту бар тоҷ « анмо » гавҳар

ز جوهری چو تو بر تاج «انما» گوهر

Биҷузи ту комдӣ аз бзъаҳи набии бавуҷуд

بجز تو کآمدی از بضعهٔ نبی بوجود

Ки дида аз садафи баҳри кибриёи гавҳар

که دیده از صدف بحر کبریا گوهر

Мураккабаст вуҷӯди ту аз набӣу алӣ

مرکبست وجود تو از نبی و علی

Зиҳии исолати зотӣу марҳабои гавҳар

زهی اصالت ذاتی و مرحبا گوهر

Паии ато шуда бо дастати ошнои гавҳар

پی عطا شده با دستت آشنا گوهر

Дигар чаҳ давлат мехоҳад аз худои гавҳар

دگر چه دولت می خواهد از خدا گوهر

Саҳоби лутфи ту чун соя густард чаҳ аҷаб

سحاب لطف تو چون سایه گسترد چه عجب

Ба ҷои борони борадгар аз ҳавои гавҳар

به جای باران بارد گر از هوا گوهر

Ба баҳр гар фитад аз хасми зард рӯй ту акс

به بحر گر فتد از خصم زرد روی تو عکس

Шавад ба дарёи ҳамранги каҳрабои гавҳар

شود به دریا همرنگ کهربا گوهر

Сиришк мотмёнт нашуд аз ин ҷиҳат аст

سرشک ماتمیانت نشد از این جهت است

Ки эътибор надорад ба чашми мо гавҳар

که اعتبار ندارد به چشم ما گوهر

зи бскаҳи дасти сахои ту ҳар тараф ифшоанд

ز بسکه دست سخای تو هر طرف افشاند

Буд ба даври ту дар баҳри кимиёи гавҳар

بود به دور تو در بحر کیمیا گوهر

Агар ба Аммон ҳар қатра гавҳарӣ гардад

اگر به عمان هر قطره گوهری گردد

Кунад ба харҷи атои ту кӣ вафои гавҳар

کند به خرج عطای تو کی وفا گوهر

Ба хоки роҳи ту то кардаем дидаи сиёҳ

به خاک راه تو تا کرده ایم دیده سیاه

Сиришки вори фитодаи зи чашми мо гавҳар

سرشک وار فتاده ز چشم ما گوهر

Саг дар туам эй муқтадои оламён

سگ در توام ای مقتدای عالمیان

Кунад ба покии зоти ман иқтидои гавҳар

کند به پاکی ذات من اقتدا گوهر

Чароғи хилвати хуршед ва моҳ хоҳад буд

چراغ خلوت خورشید و ماه خواهد بود

Зхоки роҳ ту ёбад агар ҷилои гавҳар

زخاک راه تو یابد اگر جلا گوهر

Ба ҷабҳаи дилам аз файзи нури бандагӣат

به جبههٔ دلم از فیض نور بندگیت

Барои касби сафои оради илтиҷои гавҳар

برای کسب صفا آرد التجا گوهر

зи файзи абри кафи ҳимматат аҷаб набӯд

ز فیض ابر کف همتت عجب نبود

Ба ҷой дона бирӯядгар аз гёи гавҳар

به جای دانه بروید گر از گیا گوهر

Шавам чу мадҳи сарояндаи ту , ме гардад

شوم چو مدح سرایندهٔ تو، می گردد

Дилами муҳӣту даҳонами садаф , сногўҳр

دلم محیط و دهانم صدف، ثناگوهر

Садаф ба пеши сахои ту соил ба каф аст

صدف به پیش سخای تو سائل به کف است

Ба ин умед ки ҷавдат кунад атои гавҳар

به این امید که جودت کند عطا گوهر

Ҳамин басаст ки баҳри атоӣ бе баррагон

همین بس است که بهر عطای بی برگان

Расидааст ба дасти ту марҳабои гавҳар

رسیده است به دست تو مرحبا گوهر

Агар хамӯшӣ нишинам вагар сано хонам

اگر خموشی نشینم و گر ثنا خوانم

Садафи сифати даҳанами рости кор бо гавҳар

صدف صفت دهنم راست کار با گوهر

Дилами зи бскаҳ буд гарми мадҳи пироиӣ

دلم ز بسکه بود گرم مدح پیرایی

Шавад фитад чу гиреҳ бар забони марои гавҳар

شود فتد چو گره بر زبان مرا گوهر

Мудоми оби гиреҳ дар гулӯии хасми ту бод

مدام آب گره در گلوی خصم تو باد

Шавад садафро дар коми қатра то гавҳар

شود صدف را در کام قطره تا گوهر