Бехирадро набӯд баҳраи зи арбоби ҳунар

بی خرد را نبود بهره ز ارباب هنر

Қимати ришта ба боло наравад аз гавҳар

قیمت رشته به بالا نرود از گوهر

Рӯзӣам бскаҳ ба сахтӣ расад аз гардиши чарх

روزی ام بسکه به سختی رسد از گردش چرخ

Устихон шуд ба гулӯи қатраи обам чу гуҳар

استخوان شد به گلو قطرهٔ آبم چو گهر

Шояд аз махмаса ҳодиса битавонӣ ҷуст

شاید از مخمصهٔ حادثه بتوانی جست

Гар туоне шудан аз чанбари афлоки бадар

گر توانی شدن از چنبر افلاک بدر

Кӣ ба ҷоми ҳавасати сафои таманнои резад

کی به جام هوست صفا تمنا ریزد

Шишаи чарх ки пари дард буд то ба камар

شیشهٔ چرخ که پر درد بود تا به کمر

зи оташи дил ки ҷҳонсўз буд шуъла ӯ

ز آتش دل که جهانسوز بود شعلهٔ او

Нашуд имшаби мижае гарм кунам то ба саҳар

نشد امشب مژه ای گرم کنم تا به سحر

Ёфтам бскаҳи зи сангини дилии чархи шикаст

یافتم بسکه ز سنگین دلی چرخ شکست

Устихон дар тани зорам шуда чун ақди гуҳар

استخوان در تن زارم شده چون عقد گهر

Ҳар нафаси бинмш аз бскаҳ ба рангӣ дар хоб

هر نفس بینمش از بسکه به رنگی در خواب

Гашта дар зери серуми буқаламуни болаши пар

گشته در زیر سرم بوقلمون بالش پر

Бскаҳ дар сари ҳавас дидан рӯйиш дорам

بسکه در سر هوس دیدن رویش دارم

Дидаи наргиси сифатам май дамад аз косаи сар

دیده نرگس صفتم می دمد از کاسهٔ سر

намекунад бо дилу дайни чашми фарангии насабаш

می کند با دل و دین چشم فرنگی نسبش

Ончӣ ҳаргиз напасандад ба мусулмони кофар

آنچه هرگز نپسندد به مسلمان کافر

Печу тобиш ба назар то ки ду чандон гардад

پیچ و تابش به نظر تا که دو چندان گردد

Риштаи ҷони марои тофта бо мӯии камар

رشتهٔ جان مرا تافته با موی کمر

Мардумаки рехти зи чашмам чу сиёҳӣ аз доғ

مردمک ریخت ز چشمم چو سیاهی از داغ

Оҳ дар гиряи расонидами шабро ба саҳар

آه در گریه رسانیدم شب را به سحر

Тарсам аз заъфи мабодои рӯм аз хотири ёр

ترسم از ضعف مبادا روم از خاطر یار

Дар наёбам ба тасаввур шудам аз баси лоғар

در نیابم به تصور شدم از بس لاغر

Хезад аз бими ту бандам чу лаби хомӯшӣ

خیزد از بیم تو بندم چو لب خاموشی

Оҳам аз синаи пари доғ чу дӯд аз миҷмар

آهم از سینهٔ پر داغ چو دود از مجمر

намегазад бе ту зи баси бодаи маро май байнам

می گزد بی تو ز بس باده مرا می بینم

Неши ақраби зи раги талхӣ май дар соғар

نیش عقرب ز رگ تلخی می در ساغر

намекашад дар шаби ҳиҷрони туами ёди шароб

می کشد در شب هجران توام یاد شراب

Мавҷ май бе ту занад бар раг ҷонам нашутур

موج می بی تو زند بر رگ جانم نشتر

Хоҳиши тавба ба сари орзӯӣ май бар лаб

خواهش توبه به سر آرزوی می بر لب

Душман бодааму ташнаи хӯни соғар

دشمن باده ام و تشنهٔ خون ساغر

Зуд бошад ки намонад асарӣ аз тани зор

زود باشد که نماند اثری از تن زار

Шамъи сонгар бгшоӣим ба рӯй ту назар

شمع سان گر بگشائیم به روی تو نظر

Панд бо ҳар ки насиҳат напазирад айб аст

پند با هر که نصیحت نپذیرد عیب است

Хиҷлат аз зиштӣ ингора кашад савҳонгар

خجلت از زشتی انگاره کشد سوهانگر

Ба ғами ҳиҷри ту розӣ шудам аз дидани ғайр

به غم هجر تو راضی شدم از دیدن غیر

Бад буд беҳтар аз он чиз ки бошад бадтар

بد بود بهتر از آن چیز که باشد بدتر

Ҳайф бошад зи ту зин беш ғазали пироиӣ

حیف باشد ز تو زین بیش غزل پیرایی

Гарчи ҷӯё бар арбоб шуъӯраст ҳунар

گرچه جویا بر ارباب شعور است هنر

Вақт он шуд ки вузӯи сохта аз замзами чашм

وقت آن شد که وضو ساخته از زمزم چشم

Сркнии манқибати сарвари волои гавҳар

سرکنی منقبت سرور والا گوهر

Онкӣ аз ҳайбати номаш чу баронам ба забон

آنکه از هیبت نامش چو برانم به زبان

Ларзаи беди дроФтд ба тани кӯҳу камар

لرزهٔ بید درافتد به تن کوه و کمر

Вориси илми набии соқии ҳавзи кавсар

وارث علم نبی ساقی حوض کوثر

Фотиҳи қалъаи хайбари шаҳи мардони ҳайдар

فاتح قلعهٔ خیبر شه مردان حیدر

Ҳам ба қадари ту магари нисбати қадари ту даҳум

هم به قدر تو مگر نسبت قدر تو دهم

Ки азуи мартаба Эй нест дигар болотар

که ازو مرتبه ای نیست دگر بالاتر

Тоӣр ва ҳам ки бар кангари қадар ту расад

طائر و هم که بر کنگر قدر تو رسد

Ки дарин раҳи сипари андохти малик аз шҳпр

که درین ره سپر انداخت ملک از شهپر

Ҳукмронӣ ба ту зебост ки то карда гузор

حکمرانی به تو زیباست که تا کرده گذار

Ба забони манъ майу нағмаи ?ут эй фахри башар

به زبان منع می و نغمه ات ای فخر بشر

Хӯн дил хӯрд гул аз нисбати шакли қадаҳӣ

خون دل خورد گل از نسبت شکل قدحی

Хушк шуд бар лаби мурғони чамани нағма тар

خشک شد بر لب مرغان چمن نغمهٔ تر

Ранг аз воҳима наҳй ту то бохт кунад

رنگ از واهمهٔ نهی تو تا باخت کند

Софи лаълӣ ба қадаҳи ҷилваи оби гавҳар

صاف لعلی به قدح جلوهٔ آب گوهر

Аз наҳифи ғазабат чун зи суроҳе май лаъл

از نهیب غضبت چون ز صراحی می لعل

Нағма хуй гардаду резади зи лаби хунёгар

نغمه خوی گردد و ریزد ز لب خنیاگر

Волии мамлакати фазли шаҳ ҳар ду сарост

والی مملکت فضل شه هر دو سراست

Бас буд шоҳиди ин даъвии ман теғи ду сар

بس بود شاهد این دعوی من تیغ دو سر

Он шаҳаншоҳи ҷаҳонӣ ки ба ҳукми карамат

آن شهنشاه جهانی که به حکم کرمت

Абри ҷӯад ту кунад бар сари дарё чу гузар

ابر جود تو کند بر سر دریا چو گذر

Файз андӯз шавад бскаҳи ҳубобу мавҷаш

فیض اندوز شود بسکه حباب و موجش

Ин яке дарҷ гуҳар гардад ва он ақди гуҳар

این یکی درج گهر گردد و آن عقد گهر

Бишиканади ҷуръати разми ту дили шерон ро

بشکند جرأت رزم تو دل شیران را

Бугсалади ҳайбати қаҳри ту зи кҳсори камар

بگسلد هیبت قهر تو ز کهسار کمر

эй хуши Андам ки зи шамшер ту уфтад дами разм

ای خوش آندم که ز شمشیر تو افتد دم رزم

Киштии умри бидонадяши ту дар мавҷи хатар

کشتی عمر بداندیش تو در موج خطر

Ҷилваи шуъла ҷувола кунад гирдобаш

جلوهٔ شعله جواله کند گردابش

Барқи теғат чу намояд ба дили баҳри гузар

برق تیغت چو نماید به دل بحر گذر

Тарсами Андам ки чу дар баҳр дарандозад акс

ترسم آندم که چو در بحر دراندازد عکس

Шери пистони садафро барад аз Тифли гуҳар

شیر پستان صدف را برد از طفل گهر

Аждари теғи ту то майл ҷгрхоӣӣ кард

اژدر تیغ تو تا میل جگرخائی کرد

Ҳамчуи гулбуни зи саропоӣ аду раст ҷигар

همچو گلبن ز سراپای عدو رست جگر

Бо ҳубоби ончӣ ба дарё накунад садамаи мавҷ

با حباب آنچه به دریا نکند صدمهٔ موج

Хасмро зарбати теғ ту кунад бо мғФр

خصم را ضربت تیغ تو کند با مغفر

Душмани Рӯсияи тести шикори теғат

دشمن روسیه تست شکار تیغت

Барқи хӯрда ба сиёҳӣ занад оре яксар

برق خورده به سیاهی زند آری یکسر

Ҳалқаи ҷавҳари шамшери ту чун гирдобӣ аст

حلقهٔ جوهر شمشیر تو چون گردابی است

Ки кушодааст бар аъдои ту оғӯши хатар

که گشاده است بر اعدای تو آغوش خطر

Ҳаст аз теғи алӣ то ба Асои Мӯсо

هست از تیغ علی تا به عصای موسی

Он қадри фарқ ки доранд гилӣму ҳайдар

آنقدر فرق که دارند گلیم و حیدر

Аждаҳояши з ҳар чашма ҷавҳар ҷӯшад

اژدهایش ز هر چشمهٔ جوهر جوشد

Гар Асо шуд ба кафи Мӯсои умрони аждар

گر عصا شد به کف موسی عمران اژدر

Хасмро дар дами разми ту зи бими теғат

خصم را در دم رزم تو ز بیم تیغت

Бар мижа хушк шавад ашк чу оби ханҷар

بر مژه خشک شود اشک چو آب خنجر

Баҳри ороста бар хештан аз мавҷу ҳубоб

بحر آراسته بر خویشتن از موج و حباب

Рӯзи кини хоҳии бадхоҳи ту шамшеру сипар

روز کین خواهی بدخواه تو شمشیر و سپر

На ҳамин баҳр ки орост силаҳи пайкор

نه همین بحر که آراست سلاح پیکار

Баҳри аъдои ту кҳсори ҳам аз теғу камар

بهر اعدای تو کهسار هم از تیغ و کمر

Ташнаи хӯни адуии ту буд то бошад

تشنهٔ خون عدوی تو بود تا باشد

Сайри азин об нигарадед чу моҳии ханҷар

سیر ازین آب نگردید چو ماهی خنجر

Баҳри ҷавдат чу занад мавҷ ба дарё , резад

بحر جودت چو زند موج به دریا، ریزد

Моҳӣ аз фалс ба ҳукми карамати зар ба сипар

ماهی از فلس به حکم کرمت زر به سپر

Ҷавҳари теғи тугар акс ба баҳр андозад

جوهر تیغ تو گر عکس به بحر اندازد

Ҳар ҳубобаш буд аз мояи варии мушти гуҳар

هر حبابش بود از مایه وری مشت گهر

Дӯди миҷмар сифат ояд зи димоғаши берун

دود مجمر صفت آید ز دماغش بیرون

Хасмро шуд зи хадангат чу мушаббаки мғФр

خصم را شد ز خدنگت چو مشبک مغفر

Бар забони қаламам дар сифати икронт

بر زبان قلمم در صفت یکرانت

Матлаъии омада аз матлаъи аввали хуштар

مطلعی آمده از مطلع اول خوشتر

Аз танумандӣу ёлу гиреҳи дам ба назар

از تنومندی و یال و گره دم به نظر

Фалаку хати шуъоъӣ буду қурси қамар

فلک و خط شعاعی بود و قرص قمر

ё магари гаштии Нӯҳи сет каз эъҷози алӣ

یا مگر گشتی نوح ست کز اعجاز علی

намекунад таии сҳории зи баҳори осон тар

می کند طی صحاری ز بحار آسان تر

Сарбаландяш буд арша , нафаси боди мурод

سربلندیش بود عرشه، نفس باد مراد

Бодбони доман зинасту рикобаши лангар

بادبان دامن زین است و رکابش لنگر

Он парии чеҳра ки аз ҳайрати назора ӯ

آن پری چهره که از حیرت نظارهٔ او

Хушк бар ҷой бимонад чу мижаи тори назар

خشک بر جای بماند چو مژه تار نظر

Аз хуйу синаи паҳну кФлу мӯии миён

از خوی و سینهٔ پهن و کفل و موی میان

Ҷилва гар гашта азу баҳр ва бирав кӯҳу камар

جلوه گر گشته از و بحر و برو کوه و کمر

Онкӣ дар арсаи имкон буд аз суръати сайр

آنکه در عرصهٔ امکان بود از سرعت سیر

Рафтан ва омаданаши зӯдтар аз нури басар

رفتن و آمدنش زودتر از نور بصر

Хусрави рои ту онҷо ки занад хайма чу меҳр

خسرو رای تو آنجا که زند خیمه چو مهر

Сазад аз хати шуъоъяши танобу чодар

سزد از خط شعاعیش طناب و چادر

Моя вар карда сахояти зи гуҳари дарё ро

مایه ور کرده سخایت ز گهر دریا را

Чархро дода атои ту камар аз меҳвар

چرخ را داده عطای تو کمر از محور

Ҳамаро халъат зебанда ҳастӣ аз тест

همه را خلعت زیبندهٔ هستی از تست

Чорқб дода сахояти зи аносир ба башар

چارقب داده سخایت ز عناصر به بشر

Моҳ май буд сияҳ рӯйтар аз бадхоҳат

ماه می بود سیه روی تر از بدخواهت

Гар гули меҳри ту ҳар шом намезад бар сар

گر گل مهر تو هر شام نمی زد بر سر

Коғази субҳу сиёҳии шаби охири гаштӣ

کاغذ صبح و سیاهی شب آخر گشتی

Гар навиштӣ зи атои ту Уториди дафтар

گر نوشتی ز عطای تو عطارد دفتر

Зуҳра аз бим ту монад ба чароғи фонӯс

زهره از بیم تو ماند به چراغ فانوس

Бскаҳи дуздидаи сари шарм ба зери мъҷр

بسکه دزدیده سر شرم به زیر معجر

Меҳр то ҷӣраи хури матбахи рой ту набӯд

مهر تا جیره خور مطبخ رای تو نبود

Буд бар қурси ма аз гуруснаи чашмяши назар

بود بر قرص مه از گرسنه چشمیش نظر

Хӯни хасми ту чу бар хок наризад миррӣх

خون خصم تو چو بر خاک نریزد مریخ

Офтобаш занад аз хати шуъоъии ханҷар

آفتابش زند از خط شعاعی خنجر

Муштарӣ ёфта ташрифи ғуломии з дарат

مشتری یافته تشریف غلامی ز درت

Карда зон ҳалаи анвори саодат дар бар

کرده زان حله انوار سعادت در بر

Гар Зуҳали баҳраи вар аз сояи лутф ту шавад

گر زحل بهره ور از سایهٔ لطف تو شود

Муштарии вор наад тоҷи саодат бар сар

مشتری وار نهد تاج سعادت بر سر

Май занам бар сари иқболи гули боғи мурод

می زنم بر سر اقبال گل باغ مراد

Гар гузорад басарами доғи ғуломии қанбар

گر گذارد بسرم داغ غلامی قنبر

Ин саропост бас аз фазли туами ҷлдўии шеър

این سراپاست بس از فضل توام جلدوی شعر

Кандар он рӯз ки афлок шавад зеру зибр

کاندر آن روز که افلاک شود زیر و زبر

ё алии гӯии сар аз хок барорам чун гул

یا علی گوی سر از خاک برآرم چون گل

ё алии гӯии нуҳуми по ба фазои маҳшар

یا علی گوی نهم پا به فضای محشر

Боди хок дар ту зеби даҳ тораки ман

باد خاک در تو زیب ده تارک من

То зи хуршед буд бар сари гардуни афсар

تا ز خورشید بود بر سر گردون افسر