Дар барам ҳайрат рӯй ту з бас дорад танг

در برم حیرت روی تو ز بس دارد تنگ

Мондаи тори нигаҳами хушки басони раги санг

مانده تار نگهم خشک بسان رگ سنگ

Дар хаёли ту чу оҳами пар парвоз гушӯд

در خیال تو چو آهم پر پرواز گشود

Рехт бар рӯй ҳавои гардаи тасвири фаранг

ریخت بر روی هوا گردهٔ تصویر فرنگ

Дар бало бӯданат аз бими бало ба бошад

در بلا بودنت از بیم بلا به باشد

Шишаро дар дилҳоро нарасад офати санг

شیشه را در دل ها را نرسد آفت سنگ

Ошноӣ макун эй мавҷ ба баҳрӣ ки манам

آشنایی مکن ای موج به بحری که منم

Мأмнӣ нест дарин варта ба ҷузи кони наҳанг

مأمنی نیست درین ورطه به جز کان نهنگ

Хусрави ишқ хдиўӣаст ки шоиста ӯст

خسرو عشق خدیوی است که شایستهٔ اوست

Мавҷи хӯни лашкару дили мамлакату доғи авранг

موج خون لشکر و دل مملکت و داغ اورنگ

Накҳати сунбулу гули гирди раҳам май зебад

نکهت سنبل و گل گرد رهم می زیبد

Чун ба ёди руху зулфии рӯм аз ранг ба ранг

چون به یاد رخ و زلفی روم از رنگ به رنگ

Чун ърсӣ ки ба машшота кунад бдхўӣӣ

چون عرسی که به مشاطه کند بدخوئی

Аз ҳаёи чашми ту бо серума буд бар сари ҷанг

از حیا چشم تو با سرمه بود بر سر جنگ

Нигаҳами риштаи ёқӯти зи рӯйиши баргашт

نگهم رشتهٔ یاقوت ز رویش برگشت

Чид аз баси зглстони ҷамолаши гули ранг

چید از بس زگلستان جمالش گل رنگ

намечакад хӯни ғам аз дидаи сайёра агар

می چکد خون غم از دیدهٔ سیاره اگر

Зуҳраи тори нафасамро кунад абрешими чанг

زهره تار نفسم را کند ابریشم چنگ

Шаккарини лаъли тугар акс ба ҷом андозад

شکرین لعل تو گر عکس به جام اندازد

Раги талхӣ ба дар оради зи шароби гули ранг

رگ تلخی به در آرد ز شراب گل رنگ

Нафас аз ёди хати сабзи ту дар синаи маро

نفس از یاد خط سبز تو در سینه مرا

Чун насимӣаст хиромон шуда бар рӯй алнг

چون نسیمی است خرامان شده بر روی النگ

Дили пари доғи асирони ту дар кулуфти ғам

دل پر داغ اسیران تو در کلفت غم

Ху гирифтааст ба ором чу дар кӯҳи паланг

خو گرفته است به آرام چو در کوه پلنگ

Хуши намотар шуда аз васмаи хами абрӯяш

خوش نماتر شده از وسمه خم ابرویش

Ҷавҳари афзӯдаи барин теғи золоиши занг

جوهر افزوده برین تیغ زآلایش زنگ

Нола дар синаам аз бастани лаб танг омад

ناله در سینه ام از بستن لب تنگ آمد

Хезад аз тори нигоҳам чаҳ аҷабгар оҳанг

خیزد از تار نگاهم چه عجب گر آهنگ

Дашна ва теғ биораст зи абрӯу мижа

دشنه و تیغ بیار است ز ابرو و مژه

Тарки чашми ту ки ҳамвора буд бар сари ҷанг

ترک چشم تو که همواره بود بر سر جنگ

Қад кашад шуълаи оҳӣ шуда аз синаи кӯҳ

قد کشد شعلهٔ آهی شده از سینهٔ کوه

Аз дилами доғ агар вом кунад пушти паланг

از دلم داغ اگر وام کند پشت پلنگ

Изтиробами зи раҳи шавқ ба саҳрои паии барад

اضطرابم ز ره شوق به صحرا پی برد

Ки дарави Ром буд ором шитобаст диранг

که درو رم بود آرام شتاب است درنگ

Шавқ шуд ҳодии роҳам чаҳ аҷаб дар ҳар гом

شوق شد هادی راهم چه عجب در هر گام

Пеш рафтам агар аз нақши қадами сад фарсанг

پیش رفتم اگر از نقش قدم صد فرسنگ

Чанд дар васфи гулу лолау сунбули ҷӯё

چند در وصف گل و لاله و سنبل جویا

Дар замини ғазал аз хӯни ҷигари резами ранг

در زمین غزل از خون جگر ریزم رنگ

Май занам бар сари иқболи худ аз гулшани фикр

می زنم بر سر اقبال خود از گلشن فکر

Гули мадҳи тақии он Подшаҳи ҳафт авранг

گل مدح تقی آن پادشه هفت اورنگ

Он шаҳаншоҳ ки аз ҳайбати теғи ду дамаш

آن شهنشاه که از هیبت تیغ دو دمش

зи шабу рӯз фалак меравад аз ранг ба ранг

ز شب و روز فلک می رود از رنگ به رنگ

Аз насими дами теғаши гули захмӣ ки шкФт

از نسیم دم تیغش گل زخمی که شکفت

То абади ханда занонаст чу сӯфори хаданг

تا ابد خنده زنان است چو سوفار خدنگ

Сояи пурвирди виқораши пркоҳӣ ки буд

سایه پرورد وقارش پرکاهی که بود

Ба гарони борӣ ӯ кӯҳ нагардад ҳам санг

به گران باری او کوه نگردد هم سنگ

Прдлонро бҳхмўшӣ чу кунад амр сазад

پردلان را بهخموشی چو کند امر سزد

Гар зи борӯти бирезад ба гулӯи серумаи туфанг

گر ز باروت بریزد به گلو سرمه تفنگ

Гар хӯрд об аз абри каф бо неруяш

گر خورد آب از ابر کف با نیرویش

Панҷаи гул ба дили санги биФшорди чанг

پنجهٔ گل به دل سنگ بیفشارد چنگ

Кисват фақр кунад дар бар нихвати манашон

کسوت فقر کند در بر نخوت منشان

Адл ӯ дода саропои мураққаъ ба паланг

عدل او داده سراپای مرقع به پلنگ

Аҷабӣ нест برارد ба кафи хасми ту ранг

عجبی نیست برآرد به کف خصم تو رنگ

Акс ӯ рехта дар соғари ойинаи шрнг

عکس او ریخته در ساغر آئینه شرنگ

Зоғ аз гулшани файзи ту чу товуси биҳишт

زاغ از گلشن فیض تو چو طاووس بهشت

Бастаи гул ба сар ва дӯш кашад рангоранг

بستهٔ گل به سر و دوش کشد رنگارنگ

Нави саводӣ буд аз мактаби рояти бениш

نو سوادی بود از مکتب رایت بینش

Тифлӣ аз мадрисаи фазл ту бошад фарҳанг

طفلی از مدرسهٔ فضل تو باشد فرهنگ

Чун ҳсои рай ки фитад кангараш аз садамаи тӯб

چون حصا ری که فتد کنگرش از صدمهٔ توپ

Арраи афтодаи гуҳи қаҳри ту аз пушти наҳанг

اره افتاده گه قهر تو از پشت نهنگ

Он имомии ту ки аз манзалати қадари туро

آن امامی تو که از منزلت قدر ترا

Сазад аз шҳпри ҷбрил буд пари хаданг

سزد از شهپر جبریل بود پر خدنگ

Он амӣрии ту ки дар мамлакати чархи Зуҳал

آن امیری تو که در مملکت چرخ زحل

Аз ғуломони сиёҳи ту буд як сарҳанг

از غلامان سیاه تو بود یک سرهنگ

Он ҳакимии ту ки аз ҳукми қазои ҷараёнат

آن حکیمی تو که از حکم قضا جریانت

Баҳами омехта чун шеру шукри шаҳду шрнг

بهم آمیخته چون شیر و شکر شهد و شرنگ

Бар заъифон чун фитад сояи даст ту сазад

بر ضعیفان چون فتد سایهٔ دست تو سزد

Каз пар хеш кашад теғ ба шаҳбози куланг

کز پر خویش کشد تیغ به شهباز کلنگ

Аз худованди ду олам ба дуо ме хоҳам

از خداوند دو عالم به دعا می خواهم

Ки диҳад хасми турои шираи ҷони таъми шрнг

که دهد خصم ترا شیرهٔ جان طعم شرنگ