То тавонад шуд нишони тири он абрӯи камон

تا تواند شد نشان تیر آن ابرو کمان

Ҳалқаҳои чашм оҳӯ шуд чу зиҳгири устихон

حلقه های چشم آهو شد چو زهگیر استخوان

То туоне хомшӣ кун пеша дар базми вуҷӯд

تا توانی خامشی کن پیشه در بزم وجود

Фӣ алмисл бошӣ чу моҳигар зи сар то пои забон

فی المثل باشی چو ماهی گر ز سر تا پا زبان

Сахт май тарсами ду дил гӯйанд икрнгони маро

سخت می ترسم دو دل گویند یکرنگان مرا

Карда ҷо дар синаам пайкони он абрӯи камон

کرده جا در سینه ام پیکان آن ابرو کمان

Чун кунӣ таклифи гулгаштам ки натавон сохтан

چون کنی تکلیف گلگشتم که نتوان ساختن

Гӯшаи гиронро ҷудо аз хонаи худ чун камон

گوشه گیران را جدا از خانهٔ خود چون کمان

намешавад дар чашми гирёнами хаёлаши шӯхтар

می شود در چشم گریانم خیالش شوختر

Бошад ореи акс беором дар оби равон

باشد آری عکس بی آرام در آب روان

Бо камони омезиш новак набошад ҷузи дамӣ

با کمان آمیزش ناوک نباشد جز دمی

Беш азин набӯд давомии суҳбати перу ҷавон

بیش ازین نبود دوامی صحبت پیر و جوان

Аз чаҳ даргиради забонам ҳар нафас монанди шамъ

از چه درگیرد زبانم هر نفس مانند شمع

Нест оҳи ман агар бо оташ аз як дудмон

نیست آه من اگر با آتش از یک دودمان

Чўзаҳи анқо буд аз байзаи мораши умед

چوزهٔ عنقا بود از بیضهٔ مارش امید

Чашми некӣ ҳар кро бошад зи абнои замон

چشم نیکی هر کرا باشد ز ابنای زمان

Мансаб дар хоку хӯни ғлтидни арзонии маро

منصب در خاک و خون غلطیدن ارزانی مرا

Абрӯаш зиҳ карда боз аз чини пешонии камон

ابروش زه کرده باز از چین پیشانی کمان

Ман ки аз зӯр камонаш сахт май печам ба хеш

من که از زور کمانش سخت می پیچم به خویش

Сайр дорад аз ман ва он дилрабои тоб ва тавон

سیر دارد از من و آن دلربا تاب و توان

То магари рӯзӣ нишон созад хаданги он нигоҳ

تا مگر روزی نشان سازد خدنگ آن نگاه

Пардаҳои дида бодом гардид устихон

پرده های دیدهٔ بادام گردید استخوان

Акс андозад з бас дорад сафои рухсори ёр

عکس اندازد ز بس دارد صفا رخسار یار

Рӯй сарф ҳар ки бошад ҷониби он длстон

روی صرف هر که باشد جانب آن دلستان

Дид бояд варна ҳар касро худо додааст чашм

دید باید ورنه هر کس را خدا داده است چشم

Эътиборӣ нест беойина ё ойинаи дон

اعتباری نیست بی آئینه یا آئینه دان

Нотавонон эминанд аз ҳодисоти рӯзгор

ناتوانان ایمن اند از حادثات روزگار

Мӯрро ҳаргиз набошад раҳзанӣ дар корвон

مور را هرگز نباشد رهزنی در کاروان

Тир бе боконаи худро бар саф душман занад

تیر بی باکانه خود را بر صف دشمن زند

Оре аз имдоди перон корҳо созад ҷавон

آری از امداد پیران کارها سازد جوان

Муддати умраши замони хона равшан карда аст

مدت عمرش زمان خانه روشن کرده است

Ҳар ки бошад ҳамчуи шамъи базм аз равшандилон

هر که باشد همچو شمع بزم از روشندلان

Аз ҳасади доими дил худ мехӯрд монанди шамъ

از حسد دایم دل خود می خورد مانند شمع

Ҳар ки шуд зи аҳли ҷаҳон дар маҷлиси каси миҳмон

هر که شد ز اهل جهان در مجلس کس میهمان

Дод азин мардум ки мегӯйанд бар мо ханда зад

داد ازین مردم که می گویند بر ما خنده زد

Гар зании гул аз муҳаббат бар сари аҳли замон

گر زنی گل از محبت بر سر اهل زمان

Онкӣ набӯд ҳастяш ҷузи як пуфаи коса гарӣ

آنکه نبود هستیش جز یک پفه کاسه گری

Май шуморад чун ҳубоби имрӯзи худро аз сарон

می شمارد چون حباب امروز خود را از سران

Шамъи фонӯсами зи бас дар парда май сӯзади танам

شمع فانوسم ز بس در پرده می سوزد تنم

намекунад пероҳанами даврии зи ҷисми нотавон

می کند پیراهنم دوری ز جسم ناتوان

Ман на бидрдм ки об аз дидаи резам дар ғамаш

من نه بیدردم که آب از دیده ریزم در غمش

Пиҳ дил бошад чу шамъ аз чашми гирёнами равон

پیه دل باشد چو شمع از چشم گریانم روان

Қатраи ашкӣ ки ман бо сӯзи дили резами зи чашм

قطرهٔ اشکی که من با سوز دل ریزم ز چشم

Рахна андозад басони шамъами андари устихон

رخنه اندازد بسان شمعم اندر استخوان

Ғофилӣ аз рутбаи оҳи саҳар , бо ин каманд

غافلی از رتبهٔ آه سحر، با این کمند

наме тавон дар як нафас рафтан ба боми осмон

می توان در یک نفس رفتن به بام آسمان

Аз длоӣли роҳи ҳақ чун риштаи гавҳар гум аст

از دلائل راه حق چون رشته گوهر گم است

Ҷодаи ин раҳ ниҳон гардид дар санги нишон

جادهٔ این ره نهان گردید در سنگ نشان

наме тавон бо қомат хам ёфт дар раҳ дар кӯии ишқ

می توان با قامت خم یافت در ره در کوی عشق

Ҳаст ин даргоҳи олӣ гарчи ҷои расатон

هست این درگاه عالی گرچه جای راستان

Бастаам аз бскаҳи дил бо дӯст ҳамчун ашки шамъ

بسته ام از بسکه دل با دوست همچون اشک شمع

Баст дар доман чу шуд хӯни дил аз чашмами равон

بست در دامن چو شد خون دل از چشمم روان

Бскаҳи коҳидми нишоне аз тан зорам намонад

بسکه کاهیدم نشانی از تن زارم نماند

Ҷон шуд аз ёди ту сар то пои танам эй ҷони ҷон

جان شد از یاد تو سر تا پا تنم ای جان جان

Май гудозади ошиқи мискин чаҳ дар ҳиҷрон чаҳ васл

می گدازد عاشق مسکین چه در هجران چه وصل

Ришта , лоғартар шавад дар ақди гавҳар ҳар замон

رشته، لاغرتر شود در عقد گوهر هر زمان

Сӯрати ҳолами нигар каз ғами зи бас коҳидаҳ ам

صورت حالم نگر کز غم ز بس کاهیده ام

Хома мӯ мешавад бо ҳам чу пайвандами бенон

خامهٔ مو می شود با هم چو پیوندم بنان

Дӯст душман мешавад чун бахти баргардади зи кас

دوست دشمن می شود چون بخت برگردد ز کس

Нест гулчинии гули парвардаро ҷузи боғбон

نیست گلچینی گل پرورده را جز باغبان

То туоне даври дор аз худ ҳавои нафас ро

تا توانی دور دار از خود هوای نفس را

Комро ҳар кас тавонад ронад бошад Комрон

کام را هر کس تواند راند باشد کامران

Тухми ашкӣ аз надомат гар бирезӣ бар замин

تخم اشکی از ندامت گر بریزی بر زمین

Барнадорӣ ҳосилии ҷузи коми дили зини хокдон

برنداری حاصلی جز کام دل زین خاکدان

Равшаноӣ ҷустан аз шамъи саҳаргаҳ аблаҳӣ аст

روشنایی جستن از شمع سحرگه ابلهی است

Дар дами перӣ ба ҷом май нёлоӣии даҳон

در دم پیری به جام می نیالائی دهان

Нисбати чашми сухангӯят ба он рухсори сабз

نسبت چشم سخنگویت به آن رخسار سبز

Бесухан чун нисбат тӯтӣаст бо Ҳиндӯстон

بی سخن چون نسبت طوطی است با هندوستان

Хасм чун дар рзмгаҳ бигурехт дунболаши Марв

خصم چون در رزمگه بگریخت دنبالش مرو

Бо дам шамшер набӯд ҷавҳари пушти камон

با دم شمشیر نبود جوهر پشت کمان

Оқибат аз хеш мебояд кунад паҳлуи тиҳӣ

عاقبت از خویش می باید کند پهلو تهی

Ҳар ки бошад дар ҷаҳон чун моҳ аз тани парварон

هر که باشد در جهان چون ماه از تن پروران

Ханда чун зӯр оварад резади сиришк аз дида ҳо

خنده چون زور آورد ریزد سرشک از دیده ها

Нест фарқии пеши мо дар мотаму сури ҷаҳон

نیست فرقی پیش ما در ماتم و سور جهان

Умрҳо шуд дар ҳавоӣ нашутур мижгони ёр

عمرها شد در هوای نشتر مژگان یار

Ҷустаи раги берун чу тнбўрми зи ҷисми нотавон

جسته رگ بیرون چو طنبورم ز جسم ناتوان

Пер чун гирданд аҳли фазл некӯтар шаванд

پیر چون گردند اهل فضل نیکوتر شوند

Нахлро ҳар барг гулбаргӣаст дар фасли хазон

نخل را هر برگ گلبرگی است در فصل خزان

Ҳар ки по аз ҳади худ берун наад чун буии гул

هر که پا از حد خود بیرون نهد چون بوی گل

намешавад дар ҳар нафаси расво бар аҳли замон

می شود در هر نفس رسوا بر اهل زمان

Ташнаи кайфиятам сирӣ надорам аз шароб

تشنهٔ کیفیتم سیری ندارم از شراب

Гар шавам дар базм май чун ҷоми сар то пои даҳон

گر شوم در بزم می چون جام سر تا پا دهان

Дошт чашмаш дар назари дилро ки бирабоед зи ноз

داشت چشمش در نظر دل را که برباید ز ناز

Баради охири сарви қад ӯ ба шухӣ аз миён

برد آخر سرو قد او به شوخی از میان

Ҳар ки ҷӯё чун ту бошад аз ғуломони алӣ

هر که جویا چون تو باشد از غلامان علی

Кӣ сари ҳиммати фурӯи орад ба пеши ин ва он

کی سر همت فرو آرد به پیش این و آن

Гар таниши лоғар буд аз фоқа монанди ҳилол

گر تنش لاغر بود از فاقه مانند هلال

Ҳимматаш ҳаргиз нахоҳад нони шаб аз осмон

همتش هرگز نخواهد نان شب از آسمان

Зини ғазали гӯйии дили сӯзони ман обӣ нахурд

زین غزل گویی دل سوزان من آبی نخورد

Ташнаи наъти расӯлам эй амирмؤмнон

تشنهٔ نعت رسولم ای امیرمؤمنان

зи оби кавсари ршҳаҳ эй дар соғар нутқам бирез

ز آب کوثر رشحه ای در ساغر نطقم بریز

То ба наъти Сайид олам шавам рутаби аллсон

تا به نعت سید عالم شوم رطب اللسان

Сарвари дунёу уқбои шоФъи рӯзи ҷазо

سرور دنیا و عقبی شافع روز جزا

Қиблаи арбоби тоъати қдўаҳи рӯҳонӣон

قبلهٔ ارباب طاعت قدوهٔ روحانیان

Ифтихори дӯдаи одами ҳабиби зулҷалол

افتخار دودهٔ آدم حبیب ذوالجلال

Боиси эҷоди олами раҳнамои инсу ҷон

باعث ایجاد عالم رهنمای انس و جان

Ман ки бошам то тавонам мадҳи санҷ ӯ шудан

من که باشم تا توانم مدح سنج او شدن

Хомаамро матлаъӣ гардид ҷорӣ бар забон

خامه ام را مطلعی گردید جاری بر زبان