Навбаҳори дардаму доғати гули савдои ман

نوبهار دردم و داغت گل سودای من

Сад чу маҷнӯнанд пай гум карда саҳрои ман

صد چو مجنونند پی گم کردهٔ صحرای من

Чок шуд домони саҳро аз харош нола ам

چاک شد دامان صحرا از خراش ناله ام

Ман куҷоу дарди ҳиҷр ӯ куҷо эй вои ман

من کجا و درد هجر او کجا ای وای من

Лолаи хунини дили дашти ҷунунам бе рахт

لالهٔ خونین دل دشت جنونم بی رخت

Доғдор ҳиҷр бош даҳри як аз аъзои ман

داغدار هجر باش دهر یک از اعضای من

Бскаҳи маҳви ёди рухсор туам гардӣда аст

بسکه محو یاد رخسار توام گردیده است

Ҳалқаи доми хаёлати чашми ҳайрати зои ман

حلقهٔ دام خیالت چشم حیرت زای من

Нашъаи ҳиммати зи файз хоксорӣ ёфтам

نشئهٔ همت ز فیض خاکساری یافتم

Сангҳо бар шиша гардун занад минои ман

سنگها بر شیشهٔ گردون زند مینای من

Водии озодагии як гули замини ҳамтем

وادی آزادگی یک گل زمین همتم

Қулзуми ворастагии як қатра аз дарёии ман

قلزم وارستگی یک قطره از دریای من

намешавад гулгуни кафи пои хаёлат ҳар замон

می شود گلگون کف پای خیالت هر زمان

Ғарқи хӯн дил шуд аз баси чашми тӯфони зои ман

غرق خون دل شد از بس چشم طوفان زای من

То чаҳ хоҳад кард бо ойӣнаи дили шӯхят

تا چه خواهد کرد با آیینهٔ دل شوخیت

Шиша бар хорозни махмур бе пурвои ман

شیشه بر خارازن مخمور بی پروای من

Дил ба қурбони талофӣҳои нозат ме равад

دل به قربان تلافیهای نازت می رود

Шӯхи ман бирҳми ман бе боки ман худрои ман

شوخ من بیرحم من بی باک من خودرای من

Хушк шуд худ дар раги гул бе баҳори ҷилваи ?ут

خشک شد خود در رگ گل بی بهار جلوه ات

Навбаҳори ман гули ман сарви ман раънои ман

نوبهار من گل من سرو من رعنای من

эй баҳори ҷилва аз бас бе ту гарм нола ам

ای بهار جلوه از بس بی تو گرم ناله ام

Шуъла меҷӯшад ба ранги шамъ аз лабҳои ман

شعله می جوشد به رنگ شمع از لبهای من

Буи хӯн ояд ба ранги лола аз пероҳанам

بوی خون آید به رنگ لاله از پیراهنم

Пар гул доғаст аз баси ҷисми ғами пирои ман

پر گل داغست از بس جسم غم پیرای من

Дар риёзи орзӯят боғбонӣ ме кунад

در ریاض آرزویت باغبانی می کند

Оҳи сарви орои ман ашки чамани пирои ман

آه سرو آرای من اشک چمن پیرای من

Дар ғамати ҳам машраби Фарҳод ва маҷнӯн гашта ам

در غمت هم مشرب فرهاد و مجنون گشته ام

Оҳи ман ширини ман фарёди ман Лайлои ман

آه من شیرین من فریاد من لیلای من

Абрӯии ту боли парвози тзрўи длбрист

ابروی تو بال پرواز تذرو دلبریست

Сабзаи пушти лабати тӯтии шкрхои ман

سبزهٔ پشت لبت طوطی شکرخای من

Шавқ меорад ба рӯй кори ман дарди туро

شوق میآرد به روی کار من درد ترا

Май намояди рози дили ойинаи симои ман

می نماید راز دل آئینهٔ سیمای من

эй баҳори рангу бӯ чун гули саропои гӯши ту

ای بهار رنگ و بو چون گل سراپا گوش تو

То дар гӯшт шавад ин матлаъи ғрои ман

تا در گوشت شود این مطلع غرای من