Наёфт сӯзи ман аз чарби нармяти таскин

نیافت سوز من از چرب نرمیت تسکین

Фазояд оташи савдои шамъро тдҳин

فزاید آتش سودای شمع را تدهین

Ниҳон ба пардаи тамкин буд турои шухӣ

نهان به پردهٔ تمکین بود ترا شوخی

Ба ранги маънии барҷаста дар каломи матин

به رنگ معنی برجسته در کلام متین

Чу доғ лола нашукуфтаам зи касрати ғам

چو داغ لالهٔ نشکفته ام ز کثرت غم

Гиреҳ шуд оҳи глўсўз дар дили хунин

گره شد آه گلوسوز در دل خونین

Дили зи ёди ҷамоли ту зеб ва зинат ёфт

دل ز یاد جمال تو زیب و زینت یافت

Қафаси чунон ки з товус мешавад рангин

قفس چنان که ز طاووس می شود رنگین

Фурӯ равад ба замини сояи ?ут чу решаи сарв

فرو رود به زمین سایه ات چو ریشهٔ سرو

Қадами бароагузорӣ агар ба ин тамкин

قدم براه گذاری اگر به این تمکین

Чунон зи ёди ту бар хештан билразад дил

چنان ز یاد تو بر خویشتن بلرزد دل

Ки шишаро ба гудози оради ин май зӯрин

که شیشه را به گداز آرد این می زورین

з дидан ту гулу ғунчаи ранг ва дил бозанад

ز دیدن تو گل و غنچه رنگ و دل بازند

Ба сайри боғи хиромӣ агар ба ин ойин

به سیر باغ خرامی اگر به این آیین

Фиғон ки ҳар мижа бар ҳам задан ба базми туам

فغان که هر مژه بر هم زدن به بزم توام

Фиканда съўаҳи дилро ба чнгли шоҳин

فکنده صعوهٔ دل را به چنگل شاهین

зи зикри номи ту чандон ба хеш болидам

ز ذکر نام تو چندان به خویش بالیدم

Ки хонаам шудаи лабрези ман басони нигин

که خانه ام شده لبریز من بسان نگین

Нафаси ҷудои зи ту савҳон рӯҳ шуд шабҳо

نفس جدا ز تو سوهان روح شد شبها

Чаҳ даври сўнши ҷонгар брўбм аз болин

چه دور سونش جان گر بروبم از بالین

Аён буд чу раги барги гули зи ҷӯши сафо

عیان بود چو رگ برگ گل ز جوش صفا

Саҳаргаҳ аз лаб ӯ мавҷи бодаи дӯшин

سحرگه از لب او موج بادهٔ دوشین

Ба хӯн бигнҳон кардааст чашми сиёҳ

به خون بیگنهان کرده است چشم سیاه

Чу холи гӯшаи чашмат , ки дида гӯша нишин ?

چو خال گوشهٔ چشمت، که دیده گوشه نشین؟

Савора дар назари мо хуши обу ранг тарӣ

سواره در نظر ما خوش آب و رنگ تری

Ки аз ту рашки нигин хонааст хонаи зин

که از تو رشک نگین خانه است خانهٔ زین

Марорати ғамам аз дил задуд шӯри лабат

مرارت غمم از دل زدود شور لبت

Чу лўзи талх ки мегардад аз намак , ширин

چو لوز تلخ که می گردد از نمک، شیرین

Чу оби оина аз ҷой худ наме ҷунбад

چو آب آینه از جای خود نمی جنبد

Ба сӯии баҳр агар бенгарӣ ба ин тамкин

به سوی بحر اگر بنگری به این تمکین

Чунон ҷудои зи ту дил чун димоғ гашта заъиф

چنان جدا ز تو دل چون دماغ گشته ضعیف

Ки бар димоғи дилами буии гул буд сангин

که بر دماغ دلم بوی گل بود سنگین

Туро сазост чу сармасти хоби нози шӯй

ترا سزاست چو سرمست خواب ناز شوی

Чу буии ғунчаи зи гулбарги бистару болин

چو بوی غنچه ز گلبرگ بستر و بالین

Ба ин умед ки сайди дилӣ ба чанги орад

به این امید که صید دلی به چنگ آرد

Нишаста дар пас мижгони нигоҳ ӯ ба камӣн

نشسته در پس مژگان نگاه او به کمین

Гулӯи зи ор ба оби ҳаёт тар накунад

گلو ز عار به آب حیات تر نکند

Касе ки чолшинии барда зон лаби нӯшин

کسی که چالشینی برده زان لب نوشین

Агар ба Аммони таҳи ҷуръа Эй биафшонӣ

اگر به عمان ته جرعه ای بیفشانی

зи мавҷ брҳ шавад сари басари лаби ширин

ز موج برح شود سر بسر لب شیرین

Чу оинаи ҳамаи тан май рӯм ба равзани чашм

چو آینه همه تن می روم به روزن چشم

Магар ки сайри бубинами ҷамоли он бути чин

مگر که سیر ببینم جمال آن بت چین

Расад ба синаи пари доғи ошиқ аз марҳам

رسد به سینهٔ پر داغ عاشق از مرهم

Ҳамон ситам ки ба гулшани расида аз гулчин

همان ستم که به گلشن رسیده از گلچین

Ба зери хоки биболад ба хеш чун зари сурх

به زیر خاک ببالد به خویش چون زر سرخ

Ба марг ҳам наравад доғи ҳасрати дерин

به مرگ هم نرود داغ حسرت دیرین

Марои зи кулуфти дили тори анкабути мисол

مرا ز کلفت دل تار عنکبوت مثال

Аён ба рӯй ҳаво гашта нолаҳои ҳазин

عیان به روی هوا گشته ناله های حزین

Камон ишқ кашӣдан маҷол ҳар кас нест

کمان عشق کشیدن مجال هر کس نیست

Ба аҷз дода худои дасту бозуии зӯрин

به عجز داده خدا دست و بازوی زورین

Шаҳиди лаъли лабу наргиси сиёҳи туам

شهید لعل لب و نرگس سیاه توام

Ба гӯнаи гӯнаи мҳни кас чу ман мабод қарин

به گونه گونه محن کس چو من مباد قرین