Он кисвати нозук ки бар андоми ту бор аст

آن کسوت نازک که بر اندام تو بار است

Чун накҳати гули даст дар оғӯш баҳор аст

چون نکهت گل دست در آغوش بهار است

Набӯд чу ҳубобаши ҳаваси садри нишинӣ

نبود چو حبابش هوس صدر نشینی

Он поки гуҳарро ки хабар аз таҳ кор аст

آن پاک گهر را که خبر از ته کار است

Каси раҳи набарди ҳоли сияҳи рӯзи ғамат ро

کس ره نبرد حال سیه روز غمت را

Дар хеш ниҳон гашта ба ранги шаб тор аст

در خویش نهان گشته به رنگ شب تار است

Аз оташи ишқи ту буруни омадаи биғш

از آتش عشق تو برون آمده بیغش

Бар синаи зари доғи туами пок айёр аст

بر سینه زر داغ توام پاک عیار است

Зад дасти ҳаваси ғайр бар он силсилаи мӯ

زد دست هوس غیر بر آن سلسلهٔ مو

ҒоФ ки сари зулфи накӯёни дам мор аст

غاف که سر زلف نکویان دم مار است

Гар сайли сиришкам буд аз ҷо аҷабӣ нест

گر سیل سرشکم بود از جا عجبی نیست

ӣнҷост ки аз заъфи нигаҳ бар мижаи бори аи сет

اینجاست که از ضعف نگه بر مژه بار ا ست

Ҳар қатраи хӯни бастаи зи дами сардии айём

هر قطرهٔ خون بسته ز دم سردی ایام

Дар пайкари сдчоки ту ҷӯё чу анор аст

در پیکر صدچاک تو جویا چو انار است