Манам ки тнгдлии боғи дили гушой ман аст

منم که تنگدلی باغ دل‌گشای من است

Ба дастами обилаи ҷом ҷаҳон намой ман аст

به دستم آبله جام جهان‌نمای من است

Расед ҳамраҳеи бахти вожгӯн ҷое

رسید همرهی بخت واژگون جایی

Ки ҳар ки хоки раҳам буд хори пой ман аст

که هر که خاک رهم بود خار پای من است

Ба дастгирии афлок эҳтиёҷӣ нест

به دستگیری افلاک احتیاجی نیست

Кулем вақтаму афтодагии Асоӣ ман аст

کلیم وقتم و افتادگی عصای من است

Ба хок ва хӯн кашадам ҳар куҷо ки сарви қадии сет

به خاک و خون کشدم هر کجا که سرو قدی‌ست

Ҳар он ниҳол ки боло кашад балоӣ ман аст

هر آن نهال که بالا کشد بلای من است

Чунин ки дидани вазъи замона ҷонкоҳ аст

چنین که دیدنِ وضع زمانه جانکاه است

Ба дида ҳарчӣ ғубораст тўтёӣ ман аст

به دیده هرچه غبار است توتیای من است

Табиб аз арақи шарми нусхаҳоро шаст

طبیب از عرق شرم نسخه‌ها را شست

зи бас ки мунфаил аз дард бедавоӣ ман аст

ز بس که منفعل از درد بی‌دوای من است

зи бас ки мавҷи ғамам дар миён гирифта кулем

ز بس که موج غمم در میان گرفته کلیم

зи ман канора кунад ҳар ки ошноӣ ман аст

ز من کناره کند هر که آشنای من است