Чашмат ба фусуни бастаи ғизолони хутан ро

چشمت به فسون بسته غزالان ختن را

Омӯхта тӯтии зи нигоҳи ту сухан ро

آموخته طوطی ز نگاه تو سخن را

Пайдост ки аҳволи шаҳидонаш чаҳ бошад

پیداست که احوال شهیدانش چه باشد

Ҷоӣӣ ки ба шамшери бибаранди кафан ро

جائی‌که به شمشیر ببرند کفن را

Маълум шуд аз гиряи абрам ки дарин боғ

معلوم شد از گریهٔ ابرم که درین باغ

Ҷузи бода ба каф нест ҳаводори чаман ро

جز باده به کف نیست هوادار چمن را

Оби дами теғат чу ба хотири гузаронам

آب دم تیغت چو به خاطر گذرانم

Хамёза кунад бози лаби захми куҳан ро

خمیازه کند باز لب زخم کهن را

Ҳар шамъ ки равшантар аз он нест дарин базм

هر شمع که روشن‌تر از آن نیست درین بزم

Равшан кунад охири зи вафои чашми лаган ро

روشن کند آخر ز وفا چشم لگن را

Майхона нишинем на аз бода парастӣ аст

میخانه نشینیم نه از باده پرستی است

Аз дил натавон кард буруни ҳуби ватан ро

از دل نتوان کرد برون حب وطن را

Бе синаи равшани рух маънӣ нанамояд

بی‌سینهٔ روشن رخ معنی ننماید

Ойина ҳаминаст арӯсони сухан ро

آئینه همین است عروسان سخن را

Зоҳиди набард ном кулем , ин адабаши бас

زاهد نبرد نام کلیم، این ادبش بس

Аввал агар аз бода нишастаст даҳан ро

اول اگر از باده نَشُستست دهن را