зи теғаш чок шуд дил , чун ниҳони созами ғам ӯро ?

ز تیغش چاک شد دل، چون نهان سازم غم او را؟

Гиребон пора шуд гулро , куҷо пинҳон кунад бӯро ?

گریبان پاره شد گل را، کجا پنهان کند بو را؟

Сипеҳри дун дар файзи ончунон бастааст аз олам

سپهر دون در فیض آنچنان بسته است از عالم

Ки сайлоби баҳорӣ тар намесозад лаби ҷӯ ро

که سیلاب بهاری تر نمی‌سازد لب جو را

Сухан дар ҳар забон безаҳмат таълим ме гуяд

سخن در هر زبان بی‌زحمت تعلیم می‌گوید

Агар тӯтӣ бибинад як раҳи он чашми сухангӯ ро

اگر طوطی ببیند یک ره آن چشم سخنگو را

Ба кунҷи гулханам , на бистарӣ бошад , на болинӣ

به کنج گلخنم، نه بستری باشد، نه بالینی

Чу хокистар ба ахгар май нуҳуми пайвастаи паҳлу ро

چو خاکستر به اخگر می‌نهم پیوسته پهلو را

зи расвоӣ ба олами айб ман шуд фош ва осудам

ز رسوایی به عالم عیب من شد فاش و آسودم

Ки дигар дар ҳақи ман ҳеҷ ҳарфӣ нест бдгў ро

که دیگر در حق من هیچ حرفی نیست بدگو را

Наравед сабза аз ҳарҷо намакзории сет , ҳайронам

نروید سبزه از هرجا نمکزاری‌ست، حیرانم

Ки хат чун сабз ва хуррам мекунад лаъли лаб ӯро ?

که خط چون سبز و خرم می‌کند لعل لب او را؟

Ба зории коми дили ҳосили тавон кардан кулем , аммо

به زاری کام دل حاصل توان کردن کلیم، اما

Муқайяди ҳамчуи булбулгар шӯии ёри тнки рӯ ро

مقید همچو بلبل گر شوی یار تنک‌رو را