Дар кулбаи мо то бкмр мавҷ шаробаст

در کلبه ما تا بکمر موج شرابست

То соғари тбхолаҳи мо пар ме нобаст

تا ساغر تبخاله ما پر می نابست

Чашмати лаби мо ғмздгонро зи фиғони баст

چشمت لب ما غمزدگان را ز فغان بست

Хомӯш нишинем ки бемор бихобаст

خاموش نشینیم که بیمار بخوابست

Битобии парвона бар ӯ чаҳ намояд

بیتابی پروانه بر او چه نماید

Он шуъла ки хуршеди азу дар таб ва тобаст

آن شعله که خورشید ازو در تب و تابست

Дар гиря надонам ки чаро май рӯм аз худ

در گریه ندانم که چرا می روم از خود

Биҳушем аз чист чу дар соғарам обаст

بیهوشیم از چیست چو در ساغرم آبست

Як гули бҳўодории гулшан бкФм нест

یک گل بهواداری گلشن بکفم نیست

Аз тарбияти боғ чаҳ дар даст саҳобаст

از تربیت باغ چه در دست سحابست

Вайронаи ман партав хуршед надидаст

ویرانه من پرتو خورشید ندیدست

Ҳарчанд ки ин хона збнёд харобаст

هرچند که این خانه زبنیاد خرابست

Дар србсри малики вай аз гиря халал нест

در سربسر ملک وی از گریه خلل نیست

То соқии мо Подшаҳ олам обаст

تا ساقی ما پادشه عالم آبست

Умеди дарин раҳи бадал сӯхта дорам

امید درین ره بدل سوخته دارم

Парвози ман аз болу пар мурғ кабобаст

پرواز من از بال و پر مرغ کبابست

Май ранҷами азу , ранҷиши девонаи зи Тифлон

می رنجم ازو، رنجش دیوانه ز طفلان

Пурвой ки дорад гилаам дар чаҳ ҳисобаст

پروای که دارد گله ام در چه حسابست

Он шуъла ки дар ҷон кулем оташ кин зад

آن شعله که در جان کلیم آتش کین زد

Бар булҳавасон ҳар шарараш қатра обаст

بر بوالهوسان هر شررش قطره آبست