Иззати дигар буд дар домани саҳрои маро
عزت دیگر بود در دامن صحرا مرا
намегузорад ҳар куҷо хорӣаст сар дар пои маро
می گذارد هر کجا خاری است سر در پا مرا
Гар ба ман хошоки ин дарё занад захми паланг
گر به من خاشاک این دریا زند زخم پلنگ
Аз касе чизе ба дил набӯд ҳисоби осои маро
از کسی چیزی به دل نبود حسابآسا مرا
Турраи ?ути зин бештар боист бо ман вошўд
طرهات زین بیشتر بایست با من واشود
Тираи рӯзам дӯст медорад дили шабҳо маро
تیره روزم دوست میدارد دل شبها مرا
Гоҳ бодам мерибоед , гоҳи обам май барад
گاه بادم می رباید، گاه آبم میبرد
Ҳар куҷои шӯрида Эй дидам барад аз ҷои маро
هر کجا شوریدهای دیدم برد از جا مرا
Маргрогар душманам , неи орзӯӣ зиндагӣ аст
مرگ را گر دشمنم، نی آرزوی زندگی است
намекунад охири кафани олӯдаи дунёи маро
میکند آخر کفن آلودهٔ دنیا مرا
Май шикофад синаамро оқибат ҳамчун садаф
میشکافد سینهام را عاقبت همچون صدف
намедиҳадгар қатрае мироби ин дарёи маро
میدهد گر قطرهای میراب این دریا مرا
Шаби ҳам аз касби камоли осӯда дар бистари ним
شب هم از کسب کمال آسوده در بستر نیم
намедиҳад дарс хамӯшӣ сӯрати дебои маро
میدهد درس خموشی صورت دیبا مرا
Ҳимматӣ эй хушкии толеъ ки занҷири сиришк
همتی ای خشکی طالع که زنجیر سرشک
Даст ва поем баста ва сар дода дар дарёи маро
دست و پایم بسته و سر داده در دریا مرا
Ҳам сафирӣ нест хомӯшами дарин гулшан кулем
هم صفیری نیست خاموشم درین گلشن کلیم
Булбули боғ зФрхон мекунад гуё маро
بلبل باغ ظفرخان میکند گویا مرا