Ҳеҷ дилсӯзӣ надонад чораи кори маро

هیچ دلسوزی نداند چارهٔ کار مرا

Шамъ бигурезад агар бинад шаби тори маро

شمع بگریزد اگر بیند شب تار مرا

Даст ҳар касро ба сон сбҳаҳ бӯседам вале

دست هر کس را به‌سان سبحه بوسیدم ولی

Ҳечкас нагушӯд охири уқдаи кори маро

هیچکس نگشود آخر عقدهٔ کار مرا

Ҳамчуи нақш по надорад бом ва дар вайрона ам

همچو نقش پا ندارد بام و در ویرانه‌ام

Рӯзгор аз бас ки кӯтаҳи сохт девори маро

روزگار از بس که کوته ساخت دیوار مرا

Монда дар қайди либосам зонка гоҳе май фуруш

مانده در قید لباسم زانکه گاهی مِی فروش

намесетанд дар гарави ин куҳнаи дастори маро

می‌ستاند در گرو این کهنه دستار مرا

Хӯрданӣ захмасту ошомӣдании хӯни ҷигар

خوردنی زخم است و آشامیدنی خون جگر

Чун кунам ин созгори афтодаи бемори маро

چون کنم این سازگار افتاده بیمار مرا

Гар сияҳи рӯзам вале чун серумаи хоҳонам басӣ аст

گر سیه‌روزم ولی چون سرمه خواهانم بسی است

Равшанӣ аз ман буд чашми харидори маро

روشنی از من بود چشم خریدار مرا

Назд риндони қавлу феъли ман санад бошад кулем

نزد رندان قول و فعل من سند باشد کلیم

Саҳл бошад зоҳид ар бад гуфт атвори маро

سهل باشد زاهد ار بد گفت اطوار مرا