Умри сайраш кӯтаҳаст ар ҷаврат аз дил ме равад

عمر سیرش کوته است ار جورت از دل می‌رود

Чанд гомӣ аз зарурати мурғ бсмл ме равад

چند گامی از ضرورت صید بسمل می‌رود

Хоби ғифлати бас ки чашми корвони умри баст

خواب غفلت بس که چشم کاروان عمر بست

Бонг бояд бар ҷарас ҳо зад ки маҳмил ме равад

بانگ باید بر جرس‌ها زد که محمل می‌رود

Кӣнааш эй кош боис мешудӣ бар қатли мо

کینه‌ای ای کاش باعث می‌شدی بر قتل ما

Хӯни ноҳақи куштаи зуд аз ёд қотил ме равад

خون ناحق کشته، زود از یاد قاتل می‌رود

Даҳр агар баҳри прошўбсти мисатонро чаҳ ғам

دهر اگر بحر پرآشوب‌ است مستان را چه غم؟

Киштии ман бе хатари доим ба соҳил ме равад

کشتی من بی‌خطر دایم به ساحل می‌رود

Чун забони гунг бояд дар сухани худро гирифт

چون زبان گنگ، باید در سخن خود را گرفت

Роҳ борӣкаст кор аз табъ коҳил ме равад

راه باریک است، کار از طبع کاهل می‌رود

Бар забон дорад ҳадиси чашми тӯфони зои ман

بر زبان دارد حدیث چشم توفان‌بار من

Хомаи мҳзўрстгар бо сина дар гул ме равад

خامه معذور است، اگر با سینه در گِل می‌رود

Ҷазби шавқам май барад раҳбар намехоҳам кулем

جذب شوقم می‌برَد، رهبر نمی‌خواهم کلیم!

Ҳаркии сайлобаши барад бе худ ба манзил ме равад

هرکه سیلابش برَد، بی‌خود به منزل می‌رود