Дили з ҷо рафт , аз паии он сарв қомат ме равад

دل ز جا رفت، از پی آن سرو قامت می‌رود

Май пурди чашмам ба истиқбол ҳайрат ме равад

می‌پرد چشمم به استقبال حیرت می‌رود

Кас ба завқи хеши тарки хонимон худ накард

کس به ذوق خویش ترک خانمان خود نکرد

Хӯнам аз бедоди марҳам аз ҷароҳат ме равад

خونم از بیداد مرهم از جراحت می‌رود

Таҳният навбар накарду гирд хушҳолӣ нагашт

تهنیت نوبر نکرد و گرد خوشحالی نگشت

Иди мо доим ба қурбон мусӣбат ме равад

عید ما دایم به قربان مصیبت می‌رود

Гар ба ҳашар аз ҷаври маи рӯйони шикоят сар кунам

گر به حشر از جور مه‌رویان شکایت سر کنم

Ранг аз рухсори хуршед қиёмат ме равад

رنگ از رخسار خورشید قیامت می‌رود

Зиндагӣ чун талх гардад бедилон пурдил шаванд

زندگی چون تلخ گردد بیدلان پردل شوند

Марг чун роҳат шавад қадар шуҷоат ме равад

مرگ چون راحت شود قدر شجاعت می‌رود

Дар раҳи ишқат ки оташи хӯн ва хокаш оташаст

در ره عشقت که آتش خون و خاکش آتشست

Май рӯми сар дар ҳаво то пой ҷуръат ме равад

می‌روم سر در هوا تا پای جرأت می‌رود

Ҳеҷ чиз аз мо писанди хотир хубон нашуд

هیچ چیز از ما پسند خاطر خوبان نشد

Ҳайратӣ дорам ки чун ҳушам ба ғорат ме равад

حیرتی دارم که چون هوشم به غارت می‌رود

Маъсият каз хокёни хезади ғуборӣ беш нест

معصیت کز خاکیان خیزد غباری بیش نیست

Гар равад гардӣ чаҳ аз борон раҳмат ме равад

گر رود گردی چه از باران رحمت می‌رود

Тӯшаи таҳсини борони ҳамраҳ ӯ кун кулем

توشه‌ی تحسین‌باران، همره او کن کلیم

Ин ӣнҷо намемонад ба ғурбат ме равад

گو که این، اینجا نمی‌ماند به غربت می‌رود